CILACAP 1982 – AN ACCIDENT



In Indonesia people absolutely don’t adhere to the rules, let alone keep fixed arrangements, with a few exceptions maybe. So it is dangerous to trust someone who has your life in his hands. When you do, the following can happen to you. We unfortunately had to experience it. Imagine, suddenly there was a power failure in the part of Cilacap where we lived on the Gotot Soebroto 75. All was off during the morning, the air conditioning, the refrigerator and the freezer. Full of confidence a bus of the electricity company went to the power station and turned off the switches of the appropriate section. Then the bus drove to the electricity poles, along the main road under which we daily drove to or from the village, the school and the swimming pool. One of the men, using a ladder first, climbed in one of the electricity poles and went higher and higher. We saw him climbing up and thought that you definitely should have no fear of heights to do this job. The man in question had reached the right power cord, high in the air, crawled on the cord, hooked himself and sat down to work. What he did exactly, we didn’t know, but he sat quietly on the cord, just like an ape.

This was Indonesia though, as I mentioned before. A huge bang, yelling and screaming as if he was roasted on a spit, he suddenly hang under the cord, but didn’t fell off. To our bewilderment he was dead, stone-dead. Someone at the power station had passed the electricity cabinet, knew about the power failure and decided to turn on the switches to start the power again, not knowing that someone on the road was repairing a power cord. The cabinet stood open and the switch was turned down, that was what he noted.

Afterwards of course no one had done it and no one dared to do something, everyone was frozen with fright and so the poor dead man was hanging there for three long days. All the people from Cilacap who had to go to the village, school or swimming pool had to drive on the road with him hanging above it. None of the children and parents will ever forget that image. To our relief they finally took him down one night and he was buried with a lot of music.

Dinkie

Een bizar verhaaltje wat mij overkwam.

Een verhaal wat mij is overkomen. Voor mijn vriendin hier kwam logeren, ging ik woensdag naar de kapper, Patrick. Ik zat te kijken naar de vrouw waar hij mee bezig was en dacht wat een beeldig haar heeft zij en wat maakt hij er weer een beeldig kapsel van, de vrouw lachte even naar mij en ze zag er heel slank uit, met prachtige kleren en hele mooie maar stevige schoenen en ik dacht nog wat ziet zij er mooi uit, zo slank en nog zulk mooi dik haar, knap gezichtje, zo ongeveer 72 jaar oud, haar haar had alle tinten grijs. Toen ze klaar was hield hij een spiegel achter haar en ik dacht nu die kan met een gerust hart uitgaan, haar haar zit prachtig, ik groette haar en zij mij en ik zei, het zit geweldig mooi, dank u zei ze, maar haar stem klonk een beetje vreemd. Ze rekende af en toen hoorde ik Patrick zeggen heel veel sterkte, hij hield haar hand lang vast en zij knikte, iemand kwam haar ophalen, dan ga ik meteen aan het fantaseren, dat zal vast haar dochter zijn of schoondochter, leuk hoor!!!!. Patrick draaide zich om naar mij en begon mijn haar te verven, ik vroeg, Patrick waarom zei je sterkte, het beste met u. Patrick zei deze vrouw gaat morgen euthanasie plegen, ik voelde mij helemaal beroerd en misselijk worden, hij zag het, hij zei dat is echt waar, zij heeft keelkanker en ze hebben haar helemaal opgegeven, maar zij wilde eerst haar haar nog laten doen en haalde snel een kopje koffie voor mij, nu drie dagen later schrijf ik dit aan jullie, nu is zij er al niet meer, zo iets is niet te bevatten, maar toch ben ik, ondanks dat ik er zo beroerd van geweest ben, heel blij dit meegemaakt te hebben, hoe erg ik het ook vond, want je beseft dan pas, als je daar rijdt naar huis, in het zonnetje, alles in bloei komend, heerlijk weer, hoe gelukkig je dan eigenlijk moet zijn, want het is zo ineens voorbij, het hele weekend liep ik ondanks de drukte op wolken, zo blij was ik om te leven, moest het even met jullie delen, lieve groeten, Dinkie.

De laarjes van Elizabeth.

Ach Ineke, 1 of 1 1/2 dat is ook een leeftijd dan kun je het moeilijk allemaal uitleggen, Eva was een fantastisch kind, maar mijn jongste dochter had een paar hele kleine rode laarsjes gekregen, daar was zij vreselijk blij mee en die mochten niet uit als ze naar bed ging, na weken kwamen wij bij mijn schoonmoeder en die zei toen:" die laarzen worden haar te klein uit er mee," nu brullen krijsen en ik ook overstuur, maar ze had gelijk, ze werden veel te krap, toen heeft zij ze met een schaar door midden geknipt, want ze wilde al krijsend en gillend ze weer direct aan trekken, ik dacht daar komt ze niet overheen. Zij weet het niet eens meer, ik nog absoluut wel. Weet jouw kleindochter het nog?? Groeten, Dinkie.

De oude dag van een kampkind.

Donkere wolken pakken samen nu begin april om ons even te laten voelen de zomer is nog ver weg. Hier sta ik dan in een heel oud en opgeknapt vlasboerderijtje in een Zeeuws dorpje, tussen de prachtige mooie verzameling oude spullen, die deze oude dame ook nog zullen overleven, een gewezen jappenkampkind, naast mij een lieve man een schat van een hond en kleinkinderen op nauwelijks 2 km afstand, oud maar toch zeer opgewekt, waarom ook niet en iedere maand genoeg geld om zonder al te veel zorgen te blijven drijven in het leven van vrijheid en zorgeloosheid, met op de achtergrond steeds onze heerlijke muziek, wel uit een heel ander tijdperk, maar wat een muziek , bij dat enorme keel gekrijs van tegenwoordig, klinken de harmonieuze klanken als een warme deken om mij heen doordrenkt van alle herinneringen die er mee gepaard gaan en dat zijn er niet weinig. Dan in eens in de winkel van Appie Heijn slaat de ellende toe, knie op slot, met een diepe kreun klap ik het er weer uit, de tweede knie, ja de afbraak heeft weer toegeslagen, een knie was kennelijk nog niet genoeg, toen kwam er ook nog een heup bij, toch nog te gelukkig, dan maar de laatste knie, gelukkig dat er van alles maar twee zijn. Afscheid nemen van muziek, huis, hond en mannetje, die met een wit gezicht zijn vrouw alweer moest afleveren bij het ziekenhuis in Assen. Daar dit mijn derde keer was, kwam ik lachend in de operatie kamer met mijn mp3 speler en 3 kussens onder mijn hoofd, de prik in de rug was voor de derde keer een complete verrassing, namelijk niet gevoeld, als ik niet een blok cement van onder was geworden, had ik het niet eens geloofd, wat dat betreft een diepe buiging voor de anesthesie van Assen, alhoewel buigen op dat moment volkomen buiten mijn vermogen lag, zaag en timmergeluiden van achter een groen gordijn, wat voor mij hing, verkondigde het eind van mijn zo lang gebruikte eigendom, de laatste knie. Na vier dagen verblijf aldaar de vrijheid tegemoet met twee krukken en 35 krammen en ook gelukkig wat magerder. Eerst gauw even naar mijn dochter in Appelscha voor een heerlijke stop en goede lunch, bijgekomen vertrokken wij daar om 6 uur met voorin een stapel kussens waarop het arme been kon rusten, richting Zeeland, een rit van drie uur en een kwartier, op zich niets ernstigs, maar de blaas redde dat helaas niet, moest ontlast worden. Kon een mens er maar een klem op zetten. Beide benen voorzichtig uit de auto, hopende bij het nette en schone benzinestation te zijn aangekomen, steunend op twee krukken, vriendelijk smilend naar alle nieuwsgierige blikken. Een grote bof, toilet met dame erbij. In een ondeugend moment even mijn wond met krammen laten zien, het effect was schitterend, dat luchtte op, verzachtte alles. Met veel egaars werd ieder obstakel verwijderd en vriendelijk nam ik afscheid. Weer de auto in tot de volgende benzinepomp, gelukkig niet meer dan twee keer in de hele reis. Thuis gekomen viel het vlotte jasje af en blij de tranen laten lopen, ik was weer heel thuis, heerlijk in mijn eigen bed, met eigen man, muziek en hond. Weer een mijlpaal op het pad van de afbraak. Nooit geweten dat negatieve dingen ook zo'n heerlijk gevoel van geluk kunnen geven, vooral als ze voorbij zijn. Op naar de volgende stap op deze ladder van ouderdom. De beste stap was het ontdekken en leren gebruiken op een voor oudere fantastische manier van de PC. Hierover later nog veel meer verhalen. Dinkie

Lieve vriendin, je vroeg mij waarom wij dan daar weggingen, omdat ik mij er al weer zo thuis voelde. Vergeet niet dat mijn hele familie, ook mijn ouders en mijn moeder had longkanker in Holland zaten en naar ons uitkeken en dat mijn jongste zoon, Andy naar een goede middelbare school moest en terug naar zijn vrienden, daarom moesten wij weg, ik had ook nog drie volwassen kinderen in Holland, wij werden door alle Indische mensen en hun familie van het kantoor en thuis uitgezwaaid, maar toen ging het hele vertrek niet door, het kleine vliegtuigje dat ons uit Cilacap had moeten vliegen was kapot, er kunnen maar 12 mensen in, ik was als de dood als wij er mee moesten vliegen met verlof naar Djakarta, maar nu zouden wij voorgoed vertrekken, dus weer uit het vliegtuig en met alle mensen die ons uitzwaaiden weer naar ons huis, wat leeg en kaal was met alleen alle bloemen. Direct er na met een taxi naar Djokjakarta, uren over de wegen met regen en onweer, geen goed zicht en niet goed werkende ruitenwissers, halverwege was ook de taxi kapot, stonden wij bij een heel klein mini dorpje met wat hutten en daar, hoe was het mogelijk, was er in die kampong verderop een klein hotelletje en daar heeft de chauffeur gebeld voor een andere auto, na een paar uur kwam er toen een vw busje, met een fanatiek kretek rokende chauffeur en konden wij eindelijk verder naar, zoals de Amerikanen het noemden, Djojo. Uren later, vermoeid en hongerig in Djokjakarta in het Hilton Hotel, daar kregen wij alleen nog wat brood, meer hadden ze niet want het was na middernacht. De volgende dag naar het vliegveld en naar Djakarta, toen pas weer terug naar Holland, daarna nooit meer terug geweest. Ben met een papaya dieet daar 30 kilo afgevallen, onze buurman hier vroeg of ik misschien ziek was met je weet wel, zei hij, daar doe je dan al die moeite voor, hahaha, Dinkie.

Onze teckels

Flappie

Wij woonden nog pas heel kort in ons dorp en waren druk bezig met het landleven, eigen groentetuin, eigen kippen en ook ons eigen zuivere vlees, daarvoor hadden wij mesthanen genomen, die je zelf kunt vetmesten, het is in wezen allemaal zielig, maar wij wilden gezond leven, dus gingen wij het toch maar proberen. Fruitbomen stonden er al in de tuin, genoeg voor jam en ook voor eigen fruit, de tuin gonsde van activiteit en zo werden al onze plannen langzaam verwezenlijkt. Maar ja, er komt een moment dan moeten de mesthanen geslacht worden, dat ging ons een straat te ver om het zelf te doen, dus iemand opgezocht en gevonden in Zierikzee, die alles slachtte wat los en vast was in een hele grote enge vieze schuur, die ook daar allerlei soorten beesten had voor zijn eigen consumptie en om te verkopen, een grote lugubere schuur, met grote balen stro en overal hokken, vooral met veel konijnen, terwijl ik daar angstig door heen liep, kwam er ineens een grote grove man, een wat sinistere figuur op ons af, met een echte boeventronie, die zeker bereid was onze mesthanen te slachten en tegen een heel redelijke prijs. Terwijl Willem alle mesthanen uit de auto laadde, liep ik wat rond in de donkere schuur en keek wat er allemaal in de hokken zat en ineens zag ik een heel lief klein konijntje zitten met een heel mooi wit angora vachtje, snoezig beestje en ik vroeg wat doet u met haar,"o, die, die moet lekker groeien en die slacht ik dan voor de Kerst". Ik keek naar het schattige beestje en vroeg hoeveel kost het, als ik haar koop, Willems blik sprak boekdelen, maar ik kon tenslotte nu een beestje sparen, een goede daad doen en ik had een leuk konijntje, dat gaf mij in die lugubere schuur weer een warm goed gevoel en zo landde onze kleine Blanche in een door Willem gemaakt heel leuk hok, zij had ruimte genoeg. Blanche groeide geweldig, te geweldig, ze werd gigantisch groot en heel snel, vaak liet ik haar door de tuin lopen, aangezien wij drie honden hadden was de tuin helemaal goed afgezet en kon ze nergens weg, de honden vonden haar prachtig en zij en de honden renden door de hele tuin, speelden met elkaar, een geweldig gezicht, ze waren heel lief met haar en zij ook met hun, een vredelievend en leuk gezicht, na een paar uurtjes dollen zo met elkaar ging zij dan weer het hok in. Wij kregen wat problemen met haar vacht, ik belde de slachter op en vroeg hem wat moet ik er aan doen, hij begon smakelijk te lachen en zei mevrouw, het is een angora konijn en ook een Vlaamse reus, zoveel buitenmensen waren wij nog niet, dat wij wisten wat dat betekende, maar dat werd ons in de volgende maanden heel duidelijk, het haar was steeds moeilijker te ontklitten en zij groeide zo hard, dat het hok te klein werd, er moest een ander hok komen voor onze Blanche, zoiets kost even tijd. In die tijd hadden wij de buren leren kennen en op een zondagmiddag kwam de buurvrouw met haar man even langs om naar het konijn te kijken en een praatje te maken, zo maar. Ze zag het konijn in zijn hok en zei,"dat hok wordt veel te klein voor het beest," ja, dat wisten wij al. "buurvrouw ik heb een schitterend groot hok in mijn grote schuur, daar mag zij wel zolang in tot Willem een nieuw hok heeft gemaakt," ik vroeg waar heb je dat hok dan","in de schuur bij ons". "Maar dan kom ik haar eten geven als je dat goed vind". Natuurlijk, kom maar gerust langs. Ik keek naar Willem en het leek ons even een geweldige oplossing. En zo verhuisde Blanche gedragen door de buurman naar de buren, leuk vond ik het niet, maar ik wist dat Willem het nieuwe hok heel gauw zou maken, dus zou het nooit voor lang zijn. Opgewekt liep ik 's middags met haar eten in een zak naar de buren, de buurvrouw zei: "dat heeft ze niet meer nodig", oke, zij had haar dus eten gegeven. Wij kwamen in de grote schuur, maar nergens zag ik een hok, ik keek rond, "waar is ze dan", "kom maar mee" en ze liep naar een hele grote witte diepvrieskist, deed het deksel open en daar lag Blanche, onze Blanche, helemaal bevroren en dood, ik schrok zo erg dat ik dacht flauw te vallen en rende naar huis totaal overstuur en het heeft dagen geduurd alvorens ik daar over heen was, het zijn nog steeds onze buren, maar wij spreken elkaar nooit meer, ik denk dat iedereen dat wel zal begrijpen. De tuin is nu weer een prachtige bloemen en plantentuin en wij kopen gewoon weer kippenvlees, ik denk toch dat je voor dat leven geboren moet zijn en de lugubere man die alles slachtte wat er gebracht werd, is er inmiddels niet meer, Dinkie.