Mijn vriendin Ginette

Mijn Vriendin Ginette Middelbare Schooltijd.
Een prachtige dag in het begin van de oorlog, een trein van het Rode Kruis, met een groot rood kruis op het dak, stampend op een groot Belgische perron, Duitse soldaten met geïrriteerde hoofden schreeuwend, dat de lange rij met zieke en zwakke kinderen vort moest machen, de trein in, de trein die hun redding was uit de hel van een land in oorlog, die zich inmiddels had uitgebreid tot heel Europa. Een land, Zwitserland was nog vrij, deze zieke en zwaar verzwakte kinderen mochten bij de gratie van het Rode Kruis en de Duitsers daar naar toe. De zwakke en ernstig zieke kindertjes, verschrikt, angstig, niet wetend wat er allemaal zou gebeuren, lagen of zaten er allemaal door elkaar, kuchend, huilend, sommigen te ziek om ook maar te reageren, wachtend op het vertrek, eindelijk het signaal en weg uit het oorlogsgebied reed de trein naar Zürich de vrijheid te gemoed, helaas voor enkele kinderen onderweg te laat, die stierven nog in de trein ver weg van hun eigen huis en familie, de reis duurde twee dagen en ondanks het rode kruis werd er ook op deze trein geschoten, na heel veel stoppen en wachten eindelijk de grens, Zwitserland, Zürich. Op het grote station aldaar stonden de nieuwe aspirant ouders de kinderen op te wachten. Zo ook voor kleine Ginette, net 7 geworden in december 1940, vier dagen na haar verjaardag kwam zij aan in dit wildvreemde land, uitkijkend naar haar nieuwe wildvreemde ouders, die er voor moesten zorgen dat kleine Ginette weer helemaal gezond en sterk zou worden en hopende dat zij dan ook weer zou gaan groeien, want Ginette was wel heel klein voor haar leeftijd. In het Frans werd zij ineens aangesproken door een klein blond vrouwtje met scherpe neus en blauwe ogen, die haar vertelde dat zij haar nieuwe pleegmoeder was, naast dat kleine vrouwtje stond een boom van een man, twee meter lang, een hele mooie knappe man met golvend haar en een heel bruin gezicht met hel blauwe ogen, voor kleine Ginette een reus, die heel ontroerd was door dat hele kleine poppetje, wat zo vol angst en verwachting naar hem opkeek, hij tilde het kleintje op en zo vertrok zij met haar nieuwe ouders naar haar hun nieuwe flat in Zürich. Er stond in deze grote ruime lichte flat een gedekte tafel vol heerlijkheden, zij gingen aan tafel en verbaasd keek de kleine Ginette om haar heen naar al dit moois en heerlijks op tafel. Tot haar stomme verbazing zeiden haar pleegouders:" eerst heil Hitler zeggen, dan mag je pas eten," van schrik verstijfd bleef zij doodstil zitten en keek hun verbijsterd aan, zij weigerde dit te doen. Beide ouders slaakte een zucht van verlichting, zij was dus geen kind van NSB'ers. Toen mocht zij gaan eten en werd het pas gezellig, na het eten, haar eigen nieuwe kamer met heel veel knuffels en nieuwe kleren, alles voor de kleine Ginette was er, wel heel veel en al gauw werd zij naar bed gebracht en sliep doodmoe direct in. De daarop volgende dagen werd ze naar doktoren gesleept, kreeg speciaal goed voedsel, maar groeien deed zij niet. Langzaam aan begon Ginette te wennen, soms overviel haar een golf van heimwee, maar toen zij met haar pleegouders mee mocht de bergen in naar Kosters vlak bij Davos in een prachtig hotel en zij leerde skiën en schaatsen verdween de heimwee. Ook gingen zij veel naar de moeder van August( haar pleegvader) in Davos, die in een prachtig huis woonde en de rest van haar leven een schat van een oma voor kleine Ginette zou zijn. Zo stapte kleine Ginette een andere wereld in waar zij, zonder dat toen te weten, de rest van haar leven zou blijven.

Lieve Anja

Dit was Anja op haar huwelijksdag, Dinkie.

Lieve Anja.

De zwarte grote angst aanjagende auto kwam dichterbij, langzaam de straat in als een sluipend monster. Het stopte voor het huis, waar wij net afscheid hadden genomen van onze dierbare lieve jonge vriendin(45 jaar), die, na een 10 jaar lange strijd met kanker, ons verlaten had. Staande naast onze auto keken wij naar deze grote nare zwarte auto, waarom zwart, zo indringend, zo somber, weg moest zij van haar geweldige man en zoon, van 15 jaar. Alles zeer te begrijpen met het verstand, maar je hart wil er absoluut niet aan, dat dat zwarte monster haar voorgoed meeneemt. Dit lieve wezen Anja kwam heel onverwachts in ons leven, wij waren de enige getuigen van hun huwelijk. Zij,allebei modern, jong, echte individualisten, een mooi modern apart paar, beiden hadden onze kinderen kunnen zijn. Diep geroerd waren wij door deze heel bijzondere geste, vele huwelijken hadden wij gemist of waren pijnlijk, dit gaf ons een heerlijk gevoel. In het prachtige oude stadhuis van Brouwershaven stonden wij daar beiden als enige getuigen van deze verbintenis. Wie had toen ooit kunnen vermoeden, dat het zwarte monster, hun voorgoed uit elkaar zou halen. Zonnig vrolijk hebben wij die hele dag met ze doorgebracht, in Veere lunchen, in Zierikzee dineren, prachtig weer, mooie beelden. Het Veerse Meer op de achtergrond, een hele gelukzalige blije dag. Zij woonden toen al in een oude boerderij in ons dorp, Ruud, ex- schoonzoon van mijn man, met Anja. Ruud, spelend in een heavy metal band, dol op boten, een hele goede zeiler, zelfde hobby's als Willem, gitaren en boten. Toen kochten zij na plus minus 6 jaar een oud authentiek vrachtschip, 26 meter lang, moest totaal weer in ere hersteld worden en tegelijk er in wonen met hun inmiddels geboren zoon Joeri, dat waren jaren van keihard ploeteren en veel geld kwijt zijn, maar het resultaat was er dan ook wel, een prachtig varend zeilvrachtschip. Toen kwam ineens het eerste knobbeltje bij Anja, alles weggehaald plus lymfeklieren, vijf jaar angstige rust, varen, genieten, varen in Frankrijk en heerlijk wonen op het water. Joeri beviel het leven op deze grote boot uitstekend, zwemmen, vissen en veel vriendjes in de haven, een bruin leven en beide ouders genoten van hun bijzonder fijne knul. Groot drumstel in de boot, want ook Joeri is vervuld van muziek, speelt nu ook als 15 jarige in een bandje. Dan ineens, op vakantie zijnde, na 5 jaar een heel klein knobbeltje aan de andere kant! Toen startte de dodelijke weg zonder enige vorm van barmhartigheid, maar in de meest zware vorm van lijden, die vijf jaar duurde, een genadeloze strijd voor alle drie, die eindigde met het vreselijke zwarte monster voor de deur, het afscheid van hun liefste vrouw en moeder. Ook wij waren getuigen van al dit zinloze leed en verdriet, machteloos, hulpeloos toe zien, afscheid nemen van dit lieve wezen, Anja, dat maar zo kort bij ons mocht zijn, Dinkie.

kerstdiner 2010 bij Inge en Andy

 

herinneringen van lang geleden 1979

Voor ons vertrek naar Saoedi Arabië even bij De Knip in Voorschoten
 wat eten met zijn allen.





Dinkie in Saoedi Arabië







Hier samen met Buffy die helaas niet zo'n lief hondje was.

De Heilige Boom

Heilige Boom
Wij hadden weer eens een huis in de bergen, dit keer met een groot open grasveld er om heen en aan het eind van het grasveld een hek helemaal om onze tuin. Waar het hek naar binnen kwam stonden er achter heel veel struiken. Dat alles lag op een helling en achter de struiken  een hele grote dikke boom met veel wortels. De boom was zo dik, dat je er met drie mensen omheen moest staan met uitgestrekte armen voor je elkaar weer aanraakte. Midden in het grasveld lag ons zwembad, waar wij dagen in verbleven. Iedere keer hoorden wij mensen naar de boom gaan en daar zingen of bidden. Het bleek een heilige boom te zijn en alle Indische mensen brachten de meest heerlijke etenswaren naar hun heilige boom, allemaal kweelappies en koekjes en nog veel meer in pisangbladeren, het zag er heerlijk uit. Als wij naar al dat lekkers keken, liep het water ons in de mond. Onze baboe vertelde ons dat, als je daar bij de heilige boom eten bracht, je nooit iets ergs zou overkomen. Op een dag gingen wij stiekem het hek uit om bij de boom te kijken. Vol verbazing keken wij naar al die heerlijkheden. Mijn broer zei:" ik wil wel wat ervan pakken als iedereen weg is", maar dat zag ik niet zo zitten en zei als je dat doet gebeurt er wel iets ergs met je. Mijn broer keek mij aan:" Geloof jij dat echt, vroeg hij, ik niet hoor, allemaal flauwekul." Wij terug, maar zoals je weet gaat iedereen 's middags rusten, dus wij weer naar de boom, stiekem, er was niemand en er kwam ook niemand. Mijn broer boog zich voorzichtig voorover, zocht naar iets heel erg lekkers en nog voor dat hij iets gepakt had, hoorden wij een ontzettend hard geritsel door de struiken. Als er al iets was waar wij bang voor waren, waren het slangen, want de baboes hadden ons verteld dat deze beesten je beten en dat je dan direct dood ging. Wij weg, volgens ons was dat er een. De volgende keer, dat wij weer naar de boom gingen, toen iedereen sliep, probeerde mijn broer weer iets te pakken, weer begon het harde geritsel, zo erg, dat wij vol verbazing bleven staan en zagen dat de struiken gewoon heen en weer gingen.:" Er zit iemand zei mijn broer: "Ja, zei ik, een slang, die zal er ook wel van eten." En weg waren wij. Sinds die dag zijn wij nooit meer bij de boom geweest om iets weg te pakken, alleen om er zelf ook iets bij te leggen, in de hoop dat ons ook nooit iets zou overkomen en dat is ook nooit gebeurd, er is wel veel gebeurd in ons leven en die prachtige dikke heilige boom met zijn vele grote uitstekende wortels zal ik ook nooit meer vergeten, maar toch hebben zowel mijn broer als ik alles overleefd, zou het dan toch door onze offers aan de mooie boom gekomen zijn ?. Dinkie.

Japanese Sign Final Surrender