zaterdag 7 september 2019

Onze fantastische dokter Daniels .

Komend uit het westen van Nederland, waar je gewend bent gewoon zelf  te kiezen wie je huisarts wordt kom je in een prachtig mooi ringdorp te wonen Dreischor, mooiste dorp vind ik van alle dorpen. Maar ieder dorp heeft zo zijn eigen arts en of je het leuk vind of niet je hebt het maar te accepteren, zo ook wij eigen wijzen uit het westen, enfin dat liep wel degelijk fout, de samenwerking was ver te zoeken en het liep helemaal mis, er moest en zou een andere komen, een waar we ons happy en goed bij voelden, tenslotte waren we dat gewend. Na veel vragen en luisteren vooral hoorden we meerdere keren dokter Daniels naam. Na verder gevraagd te hebben bleek uit alles wat wij zagen en hoorden dat hij toch wel een hele fijne en echte goede huisarts was en van wanten wist en rustig kon luisteren, heerlijk, dat wilden we dolgraag, na een nogal enerverend leven hadden we dat ook nodig beiden. Maar goed na een mooie vaarwel brief aan de huisarts van het dorp  en een kort gesprek met dokter Daniels, die een praktijk hier net was begonnen, konden wij er bij mits we niet te veel noten op onze westerse zang hadden met het oog op de afstand. Zo gezegd zo gedaan, ik naar onze nieuwe fijne dokter Daniels, alsof ik thuiskwam, geen enkel probleem, daar zat een ontzettend lieve, rustige, doortastende, echte huisarts, met een hele lieve smile en een goede kijk op alles en luisterde naar wat je zei en overlegde met jou de mogelijkheden, die er waren en wat hij de beste strategie vond en wist je daarvan ook te overtuigen, al met al waren wij thuis en ik moet zeggen in al de 35 jaar dat wij met deze dokter hier geleefd hebben, heb ik mij enorm gesteund en enorm goed begrepen gevoeld en veilig vooral. Ook bijzonder fijne momenten met deze lieve dokter aan onze zijde gehad, als een ouder iemand is niets zo fijn als het gevoel te krijgen dat je echt gesteund wordt en dat er iemand met je mee denkt.  Pas toen we het bericht kregen dat dokter Daniels er mee ging stoppen, hij ging met pensioen, niet te geloven wij zagen het niet, maar het was wel zo voor ons was hij eeuwig jong en sterk, dus een grote schrik, 84 jaar en een hele nieuwe dokter was wel het laatste waar je naar verlangd en zeker niet na hem. Maar dat is weer een volgend verhaal wat nog geleefd moet worden, het helpt wel dat zij, dit keer een zij, les heeft gehad van mijn zoon professor dr Walter van den Broek in het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam, mijn zoon kent haar ook nog. Op een dag zat ik in de auto bij de gitaren zaak in Zierikzee te wachten op mijn man, die in die zaak bezig was met gitaar snaren waarvan ik wist, dat duurt wel even, toen ineens dokter Daniels langs het raam van de auto liep en door ging met zijn tas en alles bij zich, een hele golf van pijn en verdriet ging door mij heen, want deze zo rustige fijne en beschaafde dokter van ons was ons dierbaar geworden en het doet ons beslist verdriet, dat hij weg gaat, want als er een het beroep van huisarts waar heeft gemaakt is het wel dokter Daniels en wij zullen hem zeker intens missen en wij hopen dat hij nog heel veel gelukkige en mooie jaren zal hebben te midden van wat hem lief en wat hem dierbaar is. Zoals hij daar zo liep langs onze auto, zo zal dat beeld tot het einde van mijn leven mij bij blijven en onze dank is groot. Hele fijne en nog mooi jaren dokter Daniels wensen wij u toe, wel verdiend. Dank voor alles Dinkie en Willem Boutkan.  

zaterdag 27 juli 2019

25 jaar te saam op papier zo gedaan, maar het was een lange weg, met hier en daar wat pech, maar dan eindelijk toch gehaald en zelfs nooit verdwaald , ze bleven op het spoor , kostte soms wat kracht, maar met hun kinderpracht, een dochter en een zoon was ook de verwezenlijk van hun droom , want de kinderschare was compleet en dat deed het goed en gaf weer moed , bij dit stel ik mag ze wel , de een is mijn zoon , een schat !!!!!!!!de ander, een schone vrouw, dus beiden trouw en hard aan het werk tenslotte ben je samen sterk, zover waren ze allang , want sterk zijn ze en zeker samen, dat kan ik als moeder beamen. In verre landen getrouwd en hier hun nestje gebouwd , zo is het stel,begonnen en naar ik verneem uit goede bronnen had ook zei een passie, dat was geen sinecure, maar wel een dure , namelijk honden was haar forte, wel daar zat ze mee , maar goed het zou de Inge niet zijn, als daar niet wat aan werd gedaan en voor een ieder was bekomen, had ze een bedrijf ,geld van haar passie in haar tassie,  je denkt nu hoe, wel je laat ze gewoon uit en ieder drol brengt een duit, je moet ze dan wel halen en weer terug brengen, maar ook dat liep gesmeerd en de centjes waren  zeker niet verkeerd, nu zwerft ze ieder dag door s'heren wegen zwaar gedreven met haar honden roedel en een poedel doedel nooit van gehoord, maar goed de Walkie- Doggie was een feit en daarvan hebben ze nooit spijt . Hun kroost gedijd erg goed en zijn een heel mooi product, niet goed koop, maar wel  gelukt . Nu na 25 jaar en nog steeds bij elkaar, met honden en kroost zeggen wij Andy en Inge proost, laten er nog vele jaren komen en nog meer geluk en passie dromen, die dan werkelijkheid kunnen worden, wensen wij jullie toe. Zo lieverds van dit soort werk wordt ik nu nooit moe , dikke kus van deze figuur en haar man , ga zo door lieve mensen, dat is het enige wat wij wensen, Dinkie en Willem

zaterdag 22 juni 2019

Een hele lieve vriendin van facebook Greetje .

Heel langzaam kwam ik bij Facebook terecht en kreeg ik mijn Facebook account in orde, kostte mij erg veel moeite nog, enfin, toen mijn kinderen er van hoorden werd er flink gewaarschuwd voor alle gevaren en alle dingen die er konden gebeuren, dus wat beduusd door al die toespelingen en al die mogelijkheden, steunde ik op de toen al heel lang lieve vriendin van Website, Gerda, die zei: gewoon voorzichtig zijn en wat kan er gebeuren, twee oude vrouwen, wat wil je, zitten ze niet op te wachten. En zo startte mijn Facebook leven, maar goed, waar pluk je zo in eens lieve mensen vandaan, die ook nog bij je passen, ik wist het niet en Gerda had zo een paar vriendinnen en ik alleen mijn kinderen, die geen tijd voor Facebook hadden met hun drukke banen en levens. De meesten van mijn lieve vriendinnen waren er niet meer en die er waren hielden niet van Facebook en sommigen zelfs niet van de PC, dus een dilemma, maar aan mijn vader gedacht, die zou zeggen gewoon beginnen, je wordt wel geleid en zo gebeurde het ook, heel langzaam werd ik geleid en kon vanzelf de juiste weg vinden, zo maar ineens, ook op een middag, het goot van de regen en zat zo even te zoeken op het net toen ik een hele lieve foto van een vrouw zag bij een ander, even kijken wie dat nu is en waar en zo kwam ik ineens op een Facebook site van Greetje, als profile foto een wielrenner, was even verwarrend, een wielrenner, verder kijkend zag ik de meest uiteenlopende onderwerpen, zeer gevarieerd en erg uitgebreid, wat een enige site, wat een variaties, van alles wat, al gauw vriendenverzoek en waren we vrienden en wat nog merkwaardiger was ze leek sprekend op mijn beste vriendin Atie, waar ik al jaren mee omging iedere dag per telefoon. Heel langzaam groeide de band en waren er dingen van haar, die ik erg leuk en ook erg ontroerend vond, want ook daarin leek zij erg op deze vriendin, het laconieke, het rustige en lieve, alleen zij hield van voetbal en Atie beslist niet. Door de jaren heen leerden wij elkaar steeds beter kennen en na ruim drie jaar verloor ik Atie onverwachts en zonder haar nog te hebben gezien en afscheid te kunnen nemen. Groot, heel groot was mijn verdriet en het lag als een steen op mijn maag dat wij niet de kans hebben gekregen samen nog dit einde van haar te kunnen delen, ze was 6 dagen alleen in haar strijd en haar einde, dat deed erge pijn. Na nog enkele jaren was ik ineens vreselijk gevallen, zo erg, dat er bijna sprake van was dat ik zou worden op genomen, wat ik pertinent weigerde, het verkeer per mail op Messenger met Greetje werd een heerlijke fijne afleiding voor mij, ook van het verdriet over Atie en zo gingen de contacten over mijn valpartij over en weer en langzaam herstel, nog geen paar maanden later viel ik weer en weer was het mis, maar nu het andere been en anders, maar weer niet kunnen lopen en met krukken, was op de nieuwe heup gevallen, wel, dat voel je goed en had erg veel pijn aan alles, was niet gebroken, maar zwaar gekneusd. Toen op een middag bericht van Greetje: lieve Marjolein, ik ben ook gevallen in de voortuin en ik weet ook niet hoe en waardoor dus nu lig ik ook, wat is dat erg, want mijn man kookt niet, hoe moet dat nu, enfin, simpele maaltijden over en weer en patatzaken en van alles, even ging dat, maar ook dat was niet onuitputtelijk, ik snap er niets van hoelang duurde het bij jou en zo vlogen de mails over en weer, wat heb jij er aan gedaan, tot na een paar weken ik ineens even niets meer hoorde. Erg ongerust vroeg ik mij af: wat nu, belde haar, dat had ik al vaker gedaan twee keer er voor, met lange tussenpozen. Haar man was opgenomen, paniek en dat haalde de gedachten helemaal van haar af, na een onderzoek en een kleine ingreep van een paar poliepen mocht hij weer naar huis, wat was ze blij. Toen enkele dagen later zij weer niet reageerde en ik dacht wat zou er nu weer zijn met hem, toch nog niet goed, gewacht, gewacht en toen ineens een noodkreet van iets vreselijks, iets vreselijks, door de hel ging ze en nog veel meer, helemaal upset bleef ik wachten, het klonk vreselijk, ik hield het niet meer uit en belde haar, mijn hart werd verscheurd van wat er toen gezegd, gehuild en geschreeuwd werd, wat hield ik ineens erg veel van haar en wat deed het mij zeer, zo'n lief iemand, die zo gezellig, zo vrolijk, zo positief was, die dit nieuws kreeg, het volledige doodvonnis, zomaar in je gezicht, als je het niet verwacht, totaal niet, want je hebt geen pijn, geen voorbodes gehad, niets, je bent alleen gevallen, ze was wel met erg veel gebreken en had erge dingen meegemaakt met haar hart, maar dat was het nu een keer niet, ze was al van de dood teruggehaald een keer en moest voorzichtig zijn door haar hart en daardoor andere kwalen, maar ook die waren het niet, niets van dat al, ze zat van onder tot boven vol met kanker en was ten dode opgeschreven en dat kreeg ze zo in haar gezicht verteld en te zien, er kon niets meer gedaan worden en op dat moment belde ik, naar huis en sterven, is er iets gemener en harder en wat was ze weer eerst vreselijk vreselijk van streek en wat voelde ik nu de pijn, die vreselijke golf van emoties en van verdriet en zo mooi zo super lief en waarom Marjolein, waarom, wat heb ik gedaan, ik heb zo mijn best gedaan in mijn leven, als een golf kwam het over haar en ik zag en voelde de intense pijn  en zo super geduldig en helemaal te neer geslagen, wat een pijn doet dat en wat een vreselijke ziekte is dit en dan dat lieve wezen Greetje, zo lief en zo zacht en zo geduldig, ze twijfelde of ze dit alles wel aan kon. Menigeen kan een voorbeeld aan haar nemen. Zelfs met deze wetenschap antwoordde ze nog lief op sommige likes, nooit heb ik na mijn vader en mijn honden zo'n pijn gevoeld over iemand, die ik zo kort kende, maar die ik boven aan zet door haar geweldige lieve en zachte karakter en die ik nooit meer ooit zal vergeten en die ik hoop te zien weer als ik daar ook ben, alleen iemand die door die hel is gegaan in een paar weken tijd en afscheid van alles en iedereen heeft moeten nemen die haar zo dierbaar waren in zo'n korte tijd en zo van streek was en zo opstandig eerst en zo lief daarna.Van alle mensen, die ik heb gekend en afscheid van heb genomen blijft zij voor mij de mooiste, de flinkste en de moedigste en ik had haar zo een nier gegeven als dat had geholpen en dat zweer ik. Zeldzaam mooi is ze ook gegaan en zo heeft ze ook alles doorstaan, zo lief, zo zacht en zo moedig. Greetje, je was en bent een kanjer en ben dolblij, dat ik jou heb leren kennen op dit totaal nieuwe fenomeen, FB.  Zij heeft deze wereld zo lief en zo zacht verlaten, zo'n totale overgave gedaan, echt heel erg goed en knap weer, maar zo was ze.  Daarom ook dit mailtje op mijn FB als aandenken aan een hele lieve en fijne vrouw, die ik nooit ontmoet zou hebben zonder Facebook, alleen daar al om besef ik dat deze tijd met deze dingen een enorme goede stap vooruit is.  Ook die ik erg dankbaar ben, dat ze mij daarin heeft willen betrekken, waarom erg dankbaar, zo kon ik via haar ook afscheid nemen van Atie. Zij heeft mij een wereld van fijne en mooie ervaringen gebracht,  hele fijne en ook hele mooie en hele vreselijke dingen, waar zij ook op een hele mooie gracieuze manier afscheid van heeft kunnen nemen, hoe vreselijk ook de pijn en hoe vreselijk het ook was, ben er heel erg dankbaar voor, tot gauw, we zien elkaar weer lieve Greetje. Zo zie je maar weer wat je mist als je dus niet op dit fenomeen zit, naast misschien een paar vervelende dingen, heel erg veel mooie dingen , Dinkie.    

donderdag 21 februari 2019

Voor het eerst leven in een Barak

Het prachtige Indonesie, 1941, ons prachtige huis met 2 baboe's, een djongos, (huisknecht), tuinman. Een prachtig paviljoen voor gasten. Altijd waren er gasten en iedere Zaterdag gingen mijn ouders prachtig aangekleed naar de Simpangclub. Dan sliep de baboe op een matje naast mijn bed. Veel tochten naar de bergen, waar wij regelmatig een huis huurden met zwembad. Daar genoten wij van de prachtige natuur, paardrijden, zwemmen en heerlijk eten. Mijn grootmoeder ging dan ook vaak mee en de rest van de familie kwam ook, dat waren geweldige extravagante tijden. Ineens oorlog, alles afgelopen, angst, met bagage op de rug en klein koffertje door Java trekkend, in afgesloten goederenwagons rijdend door de hitte met veel vrouwen en kinderen, kilometers lopen zonder water of eten. Tot wij weer eens bij een klooster kwamen, waar wij liefdevol onthaald werden op eten en drinken en met zijn allen op matrassen op de grond sliepen in gangen en kamers. Niet wetend waar de reis naar toe ging en of er nog een eind aan kwam. Zo kwamen wij toen dood versleten in Solo aan in een heel groot leeg gekkengesticht. In die tijd waren die heel anders dan nu, het waren heloorden, vol met grote hekken en veel grote badkamers, donkere gangen, koud en eng. Daar werden wij verwezen naar een kapel met matrassen op de grond voor ons. De shock over dit alles was enorm. Vol verbazing en doodmoe keken we om ons heen naar al die vrouwen en kinderen, naar al dat laawaai en gekreun, gehuil en gepraat. Dan uren in de rij voor eten, wassen en toiletten. Geen eigen kamer, geen eigen huis, volkomen verbijsterd, een halfzieke moeder en een grootmoeder, die ook ten einde raad was. Mijn broer en ik werden met zware diarree naar het ziekenhuisgedeelte van het gesticht gebracht. Maar na drie dagen vond ik dat mijn broer, ziek van heimwee naar mijn moeder, slechter in plaats van beter werd. De koorts steeg per dag. Ik sleurde hem s'nachts uit bed. Met mijn hand op zijn mond slopen wij met onze hoofdkussens terug naar de kapel. Daar werd hij beter. Het bericht kwam, dat het nieuwe gedeelte van dit grote kamp geopend werd en dat wij naar de nieuwe barakken zouden gaan. Wat was dat, een barak.? Op een dag werd er een stuk muur afgebroken en zagen wij een groot kamp met grote loodsen(de barakken), heel veel loodsen met flinke ruimten ertussen. Iedere barak bestond uit twee rijen bedden in het midden de rij met bagage. Verder een douche en twee wc's. In een barak lagen zo plus minus 80 vrouwen en kinderen. Daar zat je dan op je brits en keek je om je heen dit was nu je thuis, deze 45 centimeter en overal vrouwen en kinderen. Uren heb ik rond zitten kijken, vol verbazing. De eerste dagen was ik zo verbouwereerd, dat ik van alle opwinding niet kon slapen. Je zag alles van anderen, niets bleef geheim. Moeders die sloegen, kinderen die vervelend en verwend waren. Van alles was er te zien en te beleven, overal voor in de rij staan, op tijd naar de wc, want er was altijd een rij. Maar ergens ook heel spannend al die dingen, die om je heen gebeurden. Buiten spelen was ook beperkt, overal liepen vrouwen met wasgoed en afwasspullen, kleren om te drogen hingen overal, enz.. 'sNachts hoesten, kreunen, mensen die praten, weer andere die boos werden, zo zelfs, dat er s'nachts bijbels over en weer gesmeten werden, weer anderen probeerden te sussen en regels op te stellen. Het heeft weken geduurd voor dat het langzaam wat kalmer en rustiger werd. Ook doordat iedereen versufd raakte door gebrek aan voedsel en slaap. Vrouwen en kinderen werden ziek en langzaam drong de ellende tot iedereen door: "je kon hier doodgaan". We hadden maar een vrouwelijke arts, dr. Engels. Medicijnen waren er ook haast niet. Langzaam aan werd het stiller en rustiger. Zo werd het na enkele maanden zelfs gezellig.Vrouwen gingen kookboeken maken, weer anderen leerden kinderen borduren. In dat kamp heb ik wat afgeborduurd, zakdoekjes maken, kleertjes voor de enige pop die ik had. Iedereen werd vindingrijk en zo werd het leven een stuk prettiger. Maar de eerste weken van dat bizarre barakleven zal ik nooit meer vergeten. Dinkie

Terwijl zij op de fiets zat, gestopt bij een kruispunt, besefte zij dat ze nu pas aan het begin van de grote oversteek naar Wassenaar was, zij keek naar haar blote benen, eigenlijk te koud gekleed, ze zag de blauwe adertjes lopen en ergerde zich aan de lange haren op haar been, met een zucht begon zij al kauwende op een stuk droge ontbijtkoek aan de lange tocht naar huis. Zij dacht aan het gesprek met juffrouw Ter Beek, hoofd van haar kweekschool in Leiden. God, wat had dat mens een hekel aan haar. Als recht geaarde rode socialist, zag zij in de opgemaakte veel spijbelende jongedame uit Wassenaar een slecht voorbeeld en was dit wicht een doorn in haar rode socialistische oog. Te vrij, te veel spijbelen, toch achten en tienen halend. Het zag er dus beslist droevig uit, zoals Jokko haar vriendin beaamde. "Ja, Dinkie, je zult een PR repertoire moeten gaan bedenken, maar hoe en wanneer?" Alle dagen dat zij moest nablijven en gangen dweilen voor straf voor het vele spijbelen, hadden niet geholpen, nog de fantastische goede cijfers die zij haalde, ook voor alles wat zij thuis nog maakte. Zo fietsend was zij al bijna thuis, doch het probleem bleef onopgelost. Enkele weken later viel er een brief in de bus, dat er door de laatste klas van de kweekschool een fietstocht naar Voorne- -Putten en een verblijf voor een week aldaar was gepland. Er zouden excursies naar de duinen worden gehouden om planten en dieren te bestuderen en zo waren er nog veel meer van die natuurprogramma's. Jokko liep op school breed te grijnzen." Zo Dinkie, hier kun jij nu echt je PR gaan doen en proberen diepe indruk te maken, dat wordt hard ploeteren in weer en wind en koude door de duinen om de natuur te leren kennen in al haar facetten". Dinkie gruwde, als er iets was waar zij een hekel aan had dan was het wel, kou , wind en zand, dat was voor deze inderdaad modieuze opgemaakte charmante Wassenaarse een gruwel. De dag van vertrek kwam, oke, een hele dag fietsen tot daar aan toe, de paden op de lanen in en al zingende vertrokken ze, de leidster voorop, die in stilte hoopte dat dat nuffige kind uit Wassenaar zou bezwijken, doch dat kind had wel een concentratiekamp overleefd en voor hetere vuren gestaan, ook al had ze de behoefte er aan totaal verloren, daarom wist ze wel wat ploeteren was en overleven. Meezingend uit volle borst zetten Jokko en zij, beiden kampkinderen, de sokken er in en kwamen gelijk met de rest nog fit uitziend bij een grote houten loods aan in een prachtig duin gebied. In het midden een vierkante ruimte als hal en een voordeur, er naast een vierkante keuken met een groot raam, aanrecht, gasfornuis en ijskast en een klein tafeltje in het midden met twee houten stoelen, dan een deur naar de grote zaal met houten vloeren en in het midden een hele grote kolenkachel met pijp naar boven door het dak, waar je heel veel kolen in kon doen, in deze grote zaal tegenover de keuken, overal grote ramen en ook een paar openslaande glazen deuren zo de tuin in. Verder stonden er twee paar hele grote eettafels met allemaal stoelen er om heen en een kleine zithoek met een paar banken. Zowel rechts als links van deze grote ruimte waren twee slaapzalen, links was verdeeld in vier kamers, voor de juffrouwen en rechts was verdeeld in drie grote kamers voor ons met bedden en stapelbedden.Toen kwam bij mij het grote plan, keilde mijn tas op een bed en vloog naar de keuken, ging thee zetten en de grote kachel aanmaken, alles lag er klaar voor, toen die heerlijk brandde kolen er op en direct de thee en kopjes klaar zetten, toen iedereen terug in de zaal  was stond iedereen verbaasd, Dinkie wat heerlijk. Toen werden de taken verdeeld, ik nam de gehele keuken onder mijn hoede, plus kachel, plus schoonmaken van de zaal en de slaapkamers, wc's en douches. De leidster, zeer verbaasd, dacht dat red ze nooit, lachen, had vroeger vaak genoeg in het Jappen kamp meer gedaan dan dat. Maar het fijnste moest nog komen. Die eerste avond was erg zwaar, iedereen bemoeide zich er mee, Jokko zei:" jij liever dan ik" maar ik wist dat houden ze niet vol. Eindelijk  bedtijd,  de boodschappen voor de volgende dag zouden gebracht worden, dus ik kon helaas niet meegaan de eerste dagtocht in de duinen. "Bofferd," fluisterde Jokko in mijn oor. Ik zei er komen nog dagen genoeg hoor dat ik met jullie mee kan gaan, (dus niet gelukkig). Alles lag op bed doodmoe van de fietstocht, laat op de avond bij de leraressen aangeklopt en gevraagd wie er warme chocolade wilde en wie er  een kopje thee wilde, iedereen was stom verbaasd, maar ze zeiden geen nee en zo bleef ik rondscharrelen tot 12 uur, ontbijttafels klaar maken, alles klaar zetten voor 's-ochtends. ( wat niemand wist, behalve Jokko, dat ik nooit vroeg kon slapen, een familie kwaal). De volgende dag vertrok alles met brood mee en thermoskannen thee, het weer was guur en heel erg koud. Toen alles weg was heb ik de hele keuken schoongemaakt, aardappelen geschild en de kachel heerlijk opgestookt, bloemetjes geplukt en op de eettafels gezet, de wc's waren zo klaar, ook de douches en alles was warm en gezellig en ik om drie uur na dat de boodschappen binnen waren heerlijk met mijn thee en brood boven op de kachel zitten lezen, om vier uur ging ik dan thee zetten en kwamen ze vermoeid en koud weer terug, het beviel zo goed dat ze het zo lieten, niemand dacht er meer aan, alles liep op rolletjes. En zo heb ik de hele week in de warme loods doorgebracht  met het verzorgen van drie juffrouwen en 23 meisjes, geen duin gezien, had er genoeg in Wassenaar. Vaak als ze terug kwamen was er warme soep en heerlijke thee met kleine sandwiches. Ik moet zeggen heb hard gewerkt, maar vond het heerlijk, de stilte, alleen in die grote warme  loods met de wilde bloemen op de tafels en de warmte van de kachel en het uitzicht op de duinen in de verre verte.  Ook ik was happy en kon voor ieder tot diep in de nacht klaarstaan om dan middags als ze weg waren,  dat gebeurde ieder dag, even heerlijk te genieten. Voor mij geen Indische Duinen, maar een warme kachel, het was toch al heel erg wennen aan het klimaat voor een tropen kind. Op weg naar huis fietsend kwam juffrouw ter Beek naast mij fietsen en werd ik overstelpt met complimenten en zo kreeg ook ik de rode socialistische pet op ondanks Wassenaar en was ik een hele lieve sociaal voelende jonge vrouw. Jokko, kwam naast mij fietsen en zei:"je hebt er nog van genoten ook kleine slimme vriendin van me, zij was namelijk erg lang, Dinkie.

woensdag 2 januari 2019

Het grote ziekenhuis en ik.

Wij woonden  heerlijk in Voorschoten in een vooroorlogs huis, ruim, geweldig, heerlijk, maar niet met de nu zo begeerde moderne keuken, nee, gewoon een heel groot aanrecht met granieten bak van zwart witte blokjes, allemaal erg ruim berekend op een grote familie, maar heerlijk, je kon er alles in wassen, de hond, de kat, enz., alles was degelijk met ruime kamer en suite, heerlijk.Toen, op een rustige dag na een gezellig borrelhapje en pinda's, ik ineens lag te kronkelen van de pijn, zelfs op de grond, huisarts kwam en direct pijnstillers en foto laten maken. Uit deze hele toestand bleek dat ik een galblaas had vol stenen, iets wat veel mensen hebben. Operatie, zei de arts, nee, zei deze dame nu nog, maar even niet, waar laat je vier kinderen ineens en een kleine van drie jaar, wonend aan een drukke snelweg, die daar al een keer spontaan naar toe gelopen was, daar het hekje wat dicht kon altijd openstond. Bij een volgende poging van dit lieve driejarige manneke het hek uit te lopen liep ook onze kat mee te rennen, die dus voor zijn kleine driejarige oogjes werd dood gereden, wat een dusdanig effect op hem heeft gehad, dat hij nooit meer van de stoep af ging. Wat ik niet had kunnen  bereiken, had onze lieve poes wel bereikt, helaas. Dertig jaar later, na een vrij tumultueus leven, zich strikt houdend aan een gal dieet, werd het te gek. Ineens zo'n vreselijke aanval dat er weer naar een ziekenhuis gegaan werd, dit keer in Goes, met natuurlijk dezelfde constatering: galblaas, nog voller met stenen die eruit moesten, dus afspraak werd gemaakt, opereren, de chirurg uitgekozen, naar veel heen en weer gebel, prima chirurg maar ietwat ruw, afspraak was gemaakt, nog een week wachten, inmiddels zo'n pijn, dat ik niet meer kon eten, dus alleen maar fruit gegeten. Kilo's lichter werd ik gebracht op de dag van de operatie en voor ik het wist gehaald en daar ging ze dan, blik op oneindig en liggen, doen wat er gezegd werd en weg was ze. Ineens kwam ik zwevend boven mijn lichaam terecht en zonder een blik op mijn body zweefde ik weg en kwam zowaar mijn moeder mij halen en heb ik meer gehuild dan wat anders. Toen deed ze een deur open en zei: dit is wat je zo graag wilde en daar zaten ze allemaal aan een hele lange tafel, al mijn lieve tantes, ooms, opa's en oma's. Het huilen werd eerder erger, ze groetten mij allemaal en al jankend heb ik ze allemaal omarmd, God wat was ik gelukkig toen ineens mijn moeder zei: kom kind, je moet terug, met stomheid geslagen was ik, terug, hoezo, ja zei mijn moeder, je bent nog niet klaar, ik wil niet zei ik resoluut, lieverd je moet terug en al pratend verdween alles en kwam ik weer in een nevelig gebied terecht. Hoe ik ook smeekte en hoe ik ook vroeg, maar waarom dan, ik was nog niet klaar zei ze en op het moment dat ik mij omdraaide zag ik ineens mijn lichaam liggen op een bed en de anesthesist op mijn wang slaan, vrij hard, erg hard, ik dacht: is hij nu gek geworden en op dat moment was alles weg en kwam ik uren later na een 5 uur durende operatie bij, erg ziek en vol pijn in mijn bed op het zaaltje met vier personen en Arlette en Willem bezorgd buigend over mij heen.  Ik moest even overgeven  en was doodziek, overal slangen, wondafvoerslang, galafvoerslang, infuus en zo'n slang in mijn neus en zuurstof, enfin, het was een droef gezicht, niets kleine ingreep laparoscopie met drie gaatje, nee, een snee van 35 hechtingen van links naar rechts, mijn hemel, wat is er gebeurd. Wat bleek, na de drie kleine gaatjes waar ze in doken kwamen ze tot de ontdekking dat de galblaas geknapt was en de stenen overal zaten, behalve in de galblaas, dus een major operatie met het gezegde op het nippertje gered, een paar uur later en ik was er geweest, dus zat kennelijk al boven. Mijn lieve man en Arlette waren heel erg onder de indruk en erg bezorgd en ik erg ziek. Het verblijf aldaar bleek een oord van hel te zijn. Voorbeeld, eerste ochtend na de operatie, bakje water op nachtkastje naast mijn bed, alles er bij en zo ging de zuster van de een naar de andere, die stukken ouder waren, ik was toen 60 jaar, dus ik begin mij zelf te wassen, van boven dan, zuster springt als door een adder gebeten op, roept of ik helemaal gek ben geworden of ik geen geduld heb, enfin, bleef doodstil zitten. Volgende ochtend, bakje stond er weer, ik doe dus verstandig geworden helemaal niets, roept ineens die zuster, een ander dus, nou mevrouw u kunt toch ook wel eens wat doen zelf, u bent nog jong. Ik heb geprobeerd uit te leggen, maar daar had ze geen oren naar en zo ging dat met van alles, dag in dag uit, zo erg, dat ik op een gegeven moment om tien uur niet meer mocht bellen, geen tv kijken en moest rekening houden met de andere dames daar, waarvan er een de hele nacht lag psalmen op te zeggen en de ander de hele nacht de zusters liet op draven. Na 9 dagen, toen alle drains er uit gingen om 12 uur, heb ik Willem gebeld en gezegd dat hij vroeg hier moest zijn en vol verwachting kwam hij binnen als eerste, de anderen waren er nog niet, hij ging zitten en ik had alles al opgeruimd om mij heen. Naast mij lag een schat van een vrouw, die er heel heel ernstig aan toe was en die ze allang hadden moeten weghalen hier uit deze kamer. Willem begon iets te begrijpen en zonder veel woorden was alles gepakt en alles klaar en lag er een zeer beschaafd briefje met bedankjes voor alle zorgen op mijn nachtkastje en gaf ik mijn lieve erg zieke buurvrouw een kus en fluisterde zij in mijn oor: ga je weg, ik knikte, goed zo fluisterde zij en zo liepen wij samen de kamer uit en heb ik het op een rennen gezet al lachend en gierend eruit en toen naar huis en naar de honden, heerlijk, vrij, heerlijk. Dat was dus op woensdag en op zaterdag moesten de hechtingen er uit, 35 stuks, dus ik belde keurig naar die afdeling en kreeg te horen dat ze dat niet meer deden, want ik was weggelopen, oke, dus wij zaterdags naar de dienstdoende arts, die dacht dat hij er een paar hechtingen uit moest halen, tot hij alles zag: mijn God wat is dat vroeg hij. Goed, hij vond het enig en heeft het keurig gedaan. Op maandag een spoed telefoontje, dat ik direct moest komen omdat de hechtingen er met spoed uit moesten, grappig, was al gebeurd zei ik. De chirurg  heeft er enorm smakelijk  om gelachen en alles was prima. Tien jaar later was ik weer bij een van de chirurgen van toen en ik vertelde dat ik niet meer geopereerd wilde worden in Goes, maar dat ik naar Assen ging voor mijn eerste knie en toen vertelde deze chirurg mij, dat de hoofdzuster kort erna was ontslagen vanwege haar dictatoriale gedrag. Een mens hoeft niet alles te pakken meer gelukkig. Afleren zal ik dit nooit, want het is inmiddels een tweede keer gebeurd !!Dinkie     

vrijdag 27 juli 2018

Vaderdag 2018, dan moet ik ook direct aan mijn eigen vader denken, Hendrik, Henk van der Sluis, in onze tijd was er nog geen echte Vaderdag, althans niet dat ik meer weet, wij woonden dankzij deze geweldige man in een prachtig huis in de Pieter Twentlaan no 1 in Wassenaar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was in een van de duurste buurten in Nederland, met het schitterende raadhuis en alle prachtige kasten van huizen om ons heen aan de Pauwvijver, mooier en idyllischer kon het al niet, genoten hebben wij daar als zwaar verwilderde kinderen, uit een concentratiekamp na 5 oorlogsjaren in Indië, kwamen wij daar te wonen dankzij mijn vader en zijn familie. Als Henk ergens verscheen was het gewoon een te sjieke geklede en verzorgde man met een vrij complete en a la Fred Astaire verschijning, slank, niet lang, alles in perfectie, een echte Haagse heer tot in de puntjes verzorgd. Vol bewondering heb ik naar zijn oude foto's van vroeger zitten kijken en mij voor zitten stellen hoe dat was en zou geweest zijn. Deze iet wat te perfecte geklede verschijning, was nu mijn gewone hardwerkende, diep onder zijn verantwoordelijkheden gebukt gaande vader, die hem ook door ons en zijn zwaar astmatische vrouw waren opgelegd en door zijn geweldige aard was daar voor ons allen  niets van te merken, ergo, hij was nooit een dag chagrijnig of geïrriteerd of boos, nooit zolang ik hem kende, ook nooit meegemaakt. Altijd opgewekt, zeer spraakzaam en bijzonder geïnteresseerd, niet beter wetend vond je dit als kind heel gewoon en normaal, je dacht gewoon zo zijn alle vaders. Niets was minder waar.!!! Henk werd geboren in Groede op 1 oktober 1909, bij zijn grootouders van moeders kant, een hele deftige notaris familie Hammacher, waar zes kinderen waren en waar mijn grootmoeder er een van was, Hermien Hammacher, was inmiddels getrouwd met een joodse man Wolfgang van der Sluis, van wie dit dus de tweede zoon werd. Wolfgang was er niet bij, die was achtergebleven in Indië, waar hij als hoofd van een middelbare school ook Nederlands gaf. Later ging Henk als kleine baby met zijn moeder weer mee naar Indië om daar als klein koloniaaltje opgevoed te worden met erg veel personeel.Vele andere Hammachers zaten er ook en ook de familie van Henk's latere aanstaande vrouw  Gwen, mijn moeder dus, woonden daar in Indië. Toen Henk 13 jaar was ging deze kleine familie terug naar Holland, voorgoed, tropenjaren telden toen nog dubbel, want Wolfgang kwam al met pensioen en Henk bracht zijn puberjaren door in duur den Haag, met nog duurdere vrienden en ook de joodse grootouders van Henk waren zeer gefortuneerd en zo groeide kleine Henk op in de betere kringen van den Haag als een echte Haagse Dandy. Op school werd het een fiasco, te veel afleiding en te ongedurige Henk wilde verdienen, er bleek zowaar een echte handelaar in hem te schuilen, zwaar tegen de zin in van zijn ouders, maar Henk was een zeer eigen gereid, in de goede zin van het woord, mensje om naar wie dan ook te luisteren, tot over zijn oren verliefd op de kleine beidehante Gwendolyn, die alles keurig had afgelopen, alle scholen en diploma's gehaald had, Engels, Duits en Frans vloeiend sprak en las, waar Henk dan ook diepe bewondering voor had. Helaas was toen de crisis uitgebroken, 1933 en konden geen van beiden een baan vinden, maar Henk wilde trouwen, verloofd waren ze al. Dus werd er uiteindelijk besloten dan maar naar Indië te gaan, bekend terrein voor Henk, maar spannend en nieuw voor Gwen, enfin onder chaperonne van Henks ouders gingen ze naar Indië, daar aan gekomen hadden beiden snel een baan en kon er dus getrouwd worden, zo gezegd en zo gedaan. Henk's ouders tevreden terug naar Holland  en het jonge echtpaar helemaal gelukkig achterlatend. Na vijf jaar hard werken en vele feesten en iedere vrijdag en zaterdagavond in de Simpang club dansen, eten enz., tochten naar Bali en alle andere eilanden met een grote schare nieuwe vrienden, besloten ze na vijf heerlijke jaren nu maar eens een kind te nemen, voor Gwen hoefde dat nog niet, want zij genoot van haar werk, meer dan wat dan ook, ze was belangrijk en als enige vrouw tussen allemaal mannen voelde zij zich zeer gelukkig. Mijn vader dus minder, het eerste kind was dus een meisje, Marjolein, een hele mooie naam vonden beide ouders en nog geen 15 maanden later nog een zoon, mijn vader was dolgelukkig, mijn moeder minder, want een huisvrouw was het beslist niet, nu was dat in de tropen van toen geen probleem, daar had je personeel voor, tenslotte moesten die ook verdienen, zo werden beide kinderen door het personeel opgevoed, helemaal op een zeer Indische en prima wijze. Ik bofte, had een schat van een baboe, die op een matje naast mijn bed sliep, alle avonden dat mijn ouders weg waren, dus vaak. Ineens kreeg mijn moeder naar een hele ernstige bronchitis, astma in hele ernstige mate, heel veel nachten liep ze gewoon van pure ellende van de benauwdheid haar bed uit naar buiten en stikte ze bijna, veel medicijnen waren er niet voor. Zij kreeg, je gelooft het niet, astma sigaretten, ja dat klinkt bizar, maar ik kan ze nog ruiken soms, ze hadden een hele speciale lucht en ze hielpen enigszins. Gelukkig was een van de Hammachers arts en hoofd van het Darmo Ziekenhuis, een volle neef van mijn vader. Af en toe kon mijn moeder dan een weekje verblijven in een van de paar kamers in het ziekenhuis, een katholiek ziekenhuis waar al een airco stond iets geheel nieuws voor die tijd en daar kwam ze dan helemaal bij, mijn vader zat meer in het ziekenhuis dan thuis, kleine broertje ging met moeder mee en Marjolein bleef achter bij het personeel en had het meest vrijgevochten leven wat een mens zich maar kan wensen, gewoon een kampong opvoeding, heerlijk met de handen eten van een pisang blad en dooie visjes met wat rijst en van alles wat het personeel ook at, geen dure jurkjes aan, geen dure schoentjes aan, geen prachtige popachtige dame met grote strik op het hoofd, nee in haar onderbroekje verder bloot rondscharrelend achter de baboe aan en soms als ze moe werd in de slendang, (zo'n doek die ze om hun heup hebben waar ze ook hun eigen kinderen in ronddragen), heerlijk knus tegen de baboe aan in slaap vallen, geen vaste tijden, geen programma's, niets, gewoon wild west. Geen zondag school, geen ballet les, geen paardrijden, niets. Op een gegeven moment werd het duidelijk dat dit niet goed was voor een net koloniaal meisje, dus werden er andere oplossingen gezocht en gevonden, in de hete tijd verhuisden wij met zijn allen naar de bergen, voor dat dat gebeurde kwam ook mijn Schotse grootmoeder uit Holland daar aan, enfin die ging dus mee de bergen in, wat vond ik dat geweldig en wat was zij lief en heel anders dan mijn moeder, zacht, netjes, lief en nooit een onvertogen woord. De huizen in de bergen, diversen soorten groot groter enz., zijn de mooiste herinneringen van mijn leven, geweldige huizen met altijd een zwembad, zo hebben wij ons zelf leren zwemmen, mijn vader kwam dan alleen de weekenden en wij waren daar met alleen personeel voor mijn moeder en grootmoeder, dus wij waren vrij en in de bergen, mooier kun je het niet krijgen in je leven, een waar paradijs voor ons beiden, geweldige tochten ook wel met mijn ouders en grootmoeder en veel te paard de bergen in, heerlijk tijden. Ineens, oorlog, de verhalen over dat gebeuren zijn hier apart verteld. Maar onze vader werd weg gehaald en pas jaren later zagen wij deze lieve zorgzame man weer terug, 5 jaar, hij had zich in leven weten te houden door schoenen te poetsen van iedereen, die ze nog had en te repareren zo goed en zo kwaad, hoe hij daar bij kwam was ons een raadsel. Na nog een keer gevangen genomen te zijn, na de oorlog door de nationalisten,  waar hij nooit iets over verteld heeft, nooit, werd er door het Rode Kruis aan mijn moeder verteld dat hij vermist was, in alle waarschijnlijkheid dood, dus mijn moeder was weduwe met twee kinderen, broodmager en erg arm en mijn grootmoeder ook. En dat in een volkomen bijna niet te controleren levensgevaarlijk Indië, er moest zo snel mogelijk weggegaan worden, de kinderen moesten naar scholen voor het eerst, tanden waren weggerot, dus naar tandartsen, haast was geboden. Henk was er niet meer, gauw via het Rode Kruis weer op een schip geplaatst. En zo kwamen wij in Holland, hun vaderland, niet het mijne. Na enkele maanden in Holland kwam het bericht dat mijn vader was gevonden en gered, nooit is iets zo belangrijk en zo op tijd gekomen als dat bericht, de redding van mijn broer en mij, dit keer echt de meest cruciale redding uit ons leven.Vanaf dat, dat kleine verbrande en bruine mannetje uit de Volkswagenbus stapte, na 5 maanden ziekenhuis en ik dag opa tegen hem zei, is ons leven een wonder geworden, een echt wonder, dat een klein mensje zoveel kan betekenen in een leven van twee kinderen is gewoon heel bijzonder en zullen zowel mijn broer, die nu helaas dement is, als ik nooit meer vergeten. Wij gleden letterlijk in een heel fijn en goed leven met een vader, die eerst met een solex op pad ging, ook al vroor het 10 graden, altijd nog netjes gekleed en een hoed op met daaroverheen een dikke wollen sjaal, ik zal het nooit vergeten, als hij dan vlak bij een van zijn cliënten was stopte hij en deed de sjaal eerst af en zijn nette handschoenen aan alvorens aan te bellen. Zo ging hij dan iedere dag op pad in weer en wind van uit zijn toen nog huurhuis in Wassenaar om geld te verdienen. Doordat zijn handelscapaciteiten zo goed waren, zijn wij helemaal boven jan gekomen en hebben alles gehad wat kinderen maar horen te krijgen in een goed land. Wij hebben beiden een geweldige tijd in Holland gekregen, de beste tijd, die een kind maar zou kunnen wensen en een vader die nooit, nooit boos was en nooit lelijk deed, altijd discussieerde met ons, ik heb hem nog nooit kwaad of boos gezien, een hele bijzondere man en dat was hij, ons nog met een erfenis achterlatend en met de mooiste herinneringen aan een hele fijne jeugd en studiejaren. Ook als opa een super geweldige gulle opa, daarom is voor mij Vaderdag een van de meest speciale dagen, waarop ik met intense dankbaarheid aan deze geweldige plichtsgetrouwe man  terugdenk, waar wij veel aan te danken hebben. Dat een mens, die als Dandy begon zoveel kan betekenen is geweldig.  Henk, mijn fijne geweldige vader en grootvader eindigde zonder een diploma, maar drie jaar HBS, was een hele wonderlijke, maar fijne selfmade man en hoe.!!!