Anton Herbert van der Sluis.

Lieve broer jij als eerste van de enige twee kinderen van Henk en Gwen , en jij de jongste , het was een onverwachtse schok in eens te horen, dat je was vertrokken, heel stilletjes in de nacht en heel erg rustig en een ieder was het daarover eens, dat jij er bij lag alsof je zo zou wakker worden en weer zou gaan beginnen met je leven, maar nee dit keer bleef je liggen. En had je dit aardse verlaten zonder dat iemand er weet van had, geweldig en erg verstandig ook en ook fijn voor jou je hele ziel in een klap uit jouw demente oude body, geweldig blij zal je geweest zijn toen je weer gewoon je eigen zelf was mijn gewone broer Anton, na vele jaren weer je eigen ziel en bevrijd van een ziek en verward lichaam, wat zal je blij geweest zijn en ik hoop dat je ook terug hebt gedacht zoals ik ook gedaan heb toen ik hoorde dat je was overleden ,aan onze gezamenlijke jeugd en kindertijd ook samen in het concentratie kamp waar jij een ieder nog wel eens de stuipen op het lijf gaf door gewoon dingen te doen, die geen mens durfde te doen en waar je flink voor op je duvel kreeg , maar menig keer heb ik voor je gezorgd in het kamp als Gwen weer in het kamphospitaal lag . De mooiste herinneringen heb ik nog aan onze levens samen in de bergen zonder andere kinderen waren we veel en vaak samen en ging het allemaal erg goed en gezellig en hebben we een vooroorlogse super tijd gehad met sprookjes achtige levens en ervaringen geweldig mooie en geweldige prachtige tijden ook met Wil en Eep in de bergen geweldig met zijn vieren uren gespeeld en genoten een prachtige mooie omgeving en tijd. Ook samen in het huis  met alle verrekijkers, waar we beiden enorm van genoten hebben en samen maiskolven verbranden op houtvuurtjes en ze opaten en rond zwierven in de maisvelden met onze lieve Spankie  , onze koe Mawoer en al onze kippen en het varken en de groente tuin ook een geweldige mooie bruiloft samen  hebben bijgewoond van een Indonesische hoge dame met drie dagen een feest festijn met heel erg veel snoep en douchen in de kalie , super mooie tijden , Anton dat kon niemand meer van ons afnemen , ook alle avonden met Elsie in dat beeldige huis in de bergen met de verrekijkers en Ovemaltine en gas lampen in de avond en de prachtige omgeving, die ik nooit meer zal vergeten alleen al de tocht van Soerabaja naar de bergen was iets voor een film set met de Osse karren met de wiebelende lampen en het gekraak van de houten wagens en de zachte geluiden van de zweep niet hard maar wel even corrigerend , ach wat vonden wij dat mooi en heerlijk en wat genoten wij altijd in de bergen met de kapok bomen en de apen die jij in het huis toe liet door de ramen te openen, wat verboden was en die uit het ravijn ons huis in klommen, God wat een bende was dat en wat heb je gegild toen ze aan je haren trokken omdat je blond haar had. En niet te vergeten alle huizen, die pappa huurde in de bergen met zwembaden, waar wij beiden zonder enige hulp hebben leren zwemmen, omdat hij steeds het water wat hoger liet vollopen allemaal sprookjesachtige tijden en dagen met paardrijden, zwemmen en nog veel meer, heerlijke geweldige spannende avonturen .  Verder waren het  daarna moeilijke en droeve tijden en hebben we weinig met elkaar opgetrokken en nog minder erna in ons mooie Wassenaar , toen was jij de stamhouder al in eens, maar dus ook erg veel problemen met je moeder gehad, wat eigenlijk heel normaal is voor een jonge puber zoon , maar waar onze moeder vrij slecht mee kon omgaan, heel jammer , je was inderdaad niet de makkelijkste toen, maar heb er wel ook af en toe van genoten, want jij was wel de enige, die wel eens te hard de waarheid tegen haar vertelde, wat jou niet in dank werd afgenomen, met de nodige drama's waar pappa en ik beiden erg slecht tegen konden, Op de kunstacademie bloeide jij helemaal op en voor je het wist had het jou helemaal te pakken en heb je er een geweldig mooie tijd gehad en je diploma's gehaald heel erg fijn en mooi , toen kwam het werk en de vrouwen, waar ik heel weinig van heb meegekregen en vanaf weet , via Gwen werd ik van van alles op de hoogte gehouden niet altijd op de goede manier. Na je tweede echtscheiding hebben wij jou op verzoek van een schat van een hele oude dame van in de 80 was zij, die zich over jou ontfermde, had gevraagd jou naar Holland te halen waar ik en Willem nog iedere dag blij over zijn ,want hier heb je nog in je mooie huis op de Calandweg een geweldige mooie tijd gehad, alleen was jouw ziekte toen al begonnen en moesten wij het verval langzaam zien toeslaan wat erg verdrietig was , maar uiteindelijk gaf je je gewonnen en werd De Wieken je laatste adres in Zierikzee , waar twee van mijn buurvrouwen jou helemaal konden mee maken en mij het een en andere over je konden vertellen en alles liep er goed, dat had je goed uitgezocht en erg goed gedaan helaas was daar ook het afscheid van je katten wat gelukkig al niet helemaal meer tot je doordrong, ook nog Hanneke werkte er een goede kennis van ons allemaal .Lieve Anton hoop dat je nu weer erg gelukkig bent, want je bent weer de ziel die je was toen je in dit leven begon en allen zijn hier om afscheid van je te nemen als familie lid van deze familie , lieverd ook namens mij je grote zus Dinkie , ik hoop dat ik de lieve Anton van heel vroeger weer terug zie als ik daar ook ben , dag Tonnebaas !!

85 jaar, alles voor elkaar, een heerlijk huis en een geweldige tuin en nog wel met handicaps, maar wel gezond en zo komen wij tweeën wel rond en hoop ik nog wat jaren te vergaren, veel terugdenkend aan alles uit een heel lang leven en een zeer gevarieerd leven, met de tropen en al, de eerste jaren heel erg moeilijk en vaak heel eenzaam en heel zwaar, maar naarmate ik ouder werd ging alles langzaam maar gestaag meer naar een fijner bestaan en werd het heel fijn met deze laatste jaren zoals wij nu zijn. Terugdenkend aan vroeger schoot mij te binnen, dat mijn tijd in Wassenaar heel fijn en mooi is geweest, eigenlijk een doorlopend feest tussen vele interessante mensen en gebeuren, een geweldig leven met een heerlijke tijd en heerlijke jaren. Een van de dingen waar ik ook aan dacht na een zware inhaal leertijd en nu op de middelbare school als meisje al van 15 jaar wegens de vreselijke achterstand van het concentratie kamp, want in het kamp les geven was  een heel groot gevaar, want als de jap er achter kwam was dat niet best en een pak slaag was genoeg om als kind te beseffen, dit hoeft van mij echt nooit meer, dus niemand durfde er wat aan te doen, want er waren onder ons helaas vele verraders ook. In de eerste klas van het Lyceum te Wassenaar was ik zo gelukkig als maar zijn kon, had het gehaald, zat er nu op school, maar tot mijn grote schrik zag ik hoe veel meisjes er met prachtige losse en lange haren en moderne kleding liepen en ik nog steeds in door mijn moeder duits aandoende gemaakte kleren, ruiten rokjes en platte schoenen en vlechtjes opgerold bij mijn oren, ik vond het vreselijk en merkte ook dat ik geheel uit de pul viel, was er erg down onder, wat ik ook zei en probeerde er was geen goed garen mee te spinnen, dit was zo als het hoorde, zei mijn moeder, een net meisje kleed zich netjes. Zinnend op een uitweg kwam ik tot de ontdekking, bij toeval, dat je heel erg veel geld kreeg voor lood, oud lood, dit was 1949, dus alles was anders . Geen probleem voor mij, wij woonden in de duurste buurt van Wassenaar, als het enige en armste gezin uit Indië, ik moet zeggen ze waren allemaal even schattig voor ons, geweldig, had dat nooit verwacht, maar het zijn de aardigste mensen geweest die ik gekend heb in mijn leven, allemaal, geen een uitgezonderd en allemaal erg rijk, heel erg rijk, maar uiterst charmant en aardig, kan niet anders ooit zeggen. Op zaterdag trok ik langs alle huizen en vroeg om lood, of ze lood over hadden. Bij de meesten moest ik de volgende dag terug komen en zo gebeurde het dat ik in nog geen twee weken tijd  bijna 200 gulden verdiende aan oud lood en mijzelf erg rijk voelde. Daar mee ging ik  op een zaterdag naar de kapper en vroeg om een kapsel wat ik uitgezocht had in een tijdschrift, lang haar en los met een scheiding opzij, enfin, de man was reuze aardig en begreep alles direct, als een ander wezen kwam ik uit de kapperszaak, ik ging in alle etalages kijken, was er kapot van, zo blij en het voelde heerlijk. Toen een paar moderne schoenen en een andere blouse en zo moest ik dus naar huis, enfin, dat gaf een ontzettende aardbeving, maar vooral omdat ik overal als dochter van hun was gaan bedelen om lood, alsof wij geen geld hadden, maar hoe ik het ook vertelde, ik was fout en dus liet ik het over mij heen komen. Toen ik dus als een hele andere op school verscheen liep zowat de hele school uit, want dat ging als een lopend vuurtje rond en ik genoot, het was gelukt en hoe. Vanaf dat moment heb ik als ik kon ook steeds geprobeerd alles voor elkaar te krijgen, zoals ik dacht dat het kon en moest zijn, maar in goede mate en ik hield er nog een leuke vakantie samen met mijn pleegzus Wil naar Bergen Buiten aan over, geweldige tijd en daar begon dit alles als een hele nieuwe levensfase te ontwikkelen en mijn moeder, die zeer goed kleren kon maken, zelfs avondjurken, kreeg ook de smaak te pakken en de ene na de andere mooie jurk werd gemaakt, zo zelfs, dat ze haar belden en vroegen waar zij de jurken voor mij steeds kocht, waarop ze zei bij Ceciel et Armand, niemand vroeg meer verder, iedereen heeft zich wezenloos gezocht naar Ceciel et Arman, wat dus gewoon C en A was waar ze ook regelmatig wat voor mij kocht en dat veranderde of mooier maakte en zo was daar de mooiste en meest geweldige tijd gekomen uit mijn lange leven, die niet langer dan 8 jaar  heeft geduurd, vol met dolle en fijne gezellige strandfeesten, huisfeesten, grote en kleine feesten en een luxe en een geweldige mooie en heerlijke tijd na alle ellende van er voor, gewoon een balsem op de ziel en er enorm van genoten, ook een prachtige vriendenkring aan overgehouden met geweldige lieve en fijne vrienden, die er helaas bijna allemaal niet meer zijn !! !!.

Kerst 2019 wonderlijke Kerst .

Rarara hoe kregen ze het voor elkaar , mijn lieve schatten uit Appelscha, zomaar ineens was daar het bericht een huis gekocht in  Zeeland hoe gek kan het zijn en hoe mooi kan het lopen , het leven is een wonder want zonder enig gedonder wonen ze straks hier en ook nog met heel veel plezier.  Moeders ogen schoten vol, het was echt helemaal echt waar ze hadden het allemaal zo voor elkaar , wat een wonder wat een wonder goden werden bedankt en de ufo's ook een ding van oma die er in gelooft wat kan het schelen , zolang ze dit soort pakjes uitdelen is alles goed. Het echte huis gaat nog gebeuren met hele mooie vloeren en kleuren en ook daar gaat het razend snel, want ze weten het wel . Het fijnste van al

is lieve mensen, dat ook de kerstwensen zijn vervuld, want dat hebben Ed en Arlette helemaal ingevuld alles is klaar en is daar geregeld en wel , mijn God wat een heerlijk lot is mij beschoren geen zorg om niets meer gewoon aanschuiven en genieten wat zal mij dat bekoren ook geen thee met gebak nog meer gemak, alles is gedaan door alle kinderen en kleinkinderen te saam en het oude stel hoeft geen vin te verroeren, want dan raakt het hart over de toeren gaan we mooi niet doen voor dit jubileum jaar mijn lieve kinderen en kleinkinderen allemaal een dikke zoen . Wij doen gewoon onze schoenen aan en gaan naar het diner en mijn verjaardag op ons dooie gemak niets hoeft er meer ,de auto in en gaan naar het nieuwe bestaan van dochter Arlette en haar Ed , jongens weer verhoord is er een gebed. Het einde van een leven kan ook nu zelf heel mooi zijn , want reken maar mijn lieve kroost ,alles zal ik er aan doen om te blijven nog een hele poos of het lukt of niet met dit heerlijke vooruitzicht van een dochter om de hoek is voor mij, een moeder als ik een hele mooie droom die zomaar is gebeurd. Nu heerlijk eten en vooral de plumpudding niet vergeten , vele kersten zijn er geweest in het lieve huis, met de vreemdste typen van overal en kleintjes die groter werden en gedichten deden alles is voorbij gegaan en dankzij Inge als reddende engel ook de laatste kerst met tapijten en gordijnen een stal omgetoverd in een heerlijk feest zoals alle kersten hiervoor is ook dat weer voortreffelijk geweest .Lieve schatten heerlijk eten en met heerlijke wijn , Merry Christmas , voor allen die hier zijn. Willem en Dinkie.    

Onze fantastische dokter Daniels .

Komend uit het westen van Nederland, waar je gewend bent gewoon zelf  te kiezen wie je huisarts wordt kom je in een prachtig mooi ringdorp te wonen Dreischor, mooiste dorp vind ik van alle dorpen. Maar ieder dorp heeft zo zijn eigen arts en of je het leuk vind of niet je hebt het maar te accepteren, zo ook wij eigen wijzen uit het westen, enfin dat liep wel degelijk fout, de samenwerking was ver te zoeken en het liep helemaal mis, er moest en zou een andere komen, een waar we ons happy en goed bij voelden, tenslotte waren we dat gewend. Na veel vragen en luisteren vooral hoorden we meerdere keren dokter Daniels naam. Na verder gevraagd te hebben bleek uit alles wat wij zagen en hoorden dat hij toch wel een hele fijne en echte goede huisarts was en van wanten wist en rustig kon luisteren, heerlijk, dat wilden we dolgraag, na een nogal enerverend leven hadden we dat ook nodig beiden. Maar goed na een mooie vaarwel brief aan de huisarts van het dorp  en een kort gesprek met dokter Daniels, die een praktijk hier net was begonnen, konden wij er bij mits we niet te veel noten op onze westerse zang hadden met het oog op de afstand. Zo gezegd zo gedaan, ik naar onze nieuwe fijne dokter Daniels, alsof ik thuiskwam, geen enkel probleem, daar zat een ontzettend lieve, rustige, doortastende, echte huisarts, met een hele lieve smile en een goede kijk op alles en luisterde naar wat je zei en overlegde met jou de mogelijkheden, die er waren en wat hij de beste strategie vond en wist je daarvan ook te overtuigen, al met al waren wij thuis en ik moet zeggen in al de 35 jaar dat wij met deze dokter hier geleefd hebben, heb ik mij enorm gesteund en enorm goed begrepen gevoeld en veilig vooral. Ook bijzonder fijne momenten met deze lieve dokter aan onze zijde gehad, als een ouder iemand is niets zo fijn als het gevoel te krijgen dat je echt gesteund wordt en dat er iemand met je mee denkt.  Pas toen we het bericht kregen dat dokter Daniels er mee ging stoppen, hij ging met pensioen, niet te geloven wij zagen het niet, maar het was wel zo voor ons was hij eeuwig jong en sterk, dus een grote schrik, 84 jaar en een hele nieuwe dokter was wel het laatste waar je naar verlangd en zeker niet na hem. Maar dat is weer een volgend verhaal wat nog geleefd moet worden, het helpt wel dat zij, dit keer een zij, les heeft gehad van mijn zoon professor dr Walter van den Broek in het Erasmus ziekenhuis in Rotterdam, mijn zoon kent haar ook nog. Op een dag zat ik in de auto bij de gitaren zaak in Zierikzee te wachten op mijn man, die in die zaak bezig was met gitaar snaren waarvan ik wist, dat duurt wel even, toen ineens dokter Daniels langs het raam van de auto liep en door ging met zijn tas en alles bij zich, een hele golf van pijn en verdriet ging door mij heen, want deze zo rustige fijne en beschaafde dokter van ons was ons dierbaar geworden en het doet ons beslist verdriet, dat hij weg gaat, want als er een het beroep van huisarts waar heeft gemaakt is het wel dokter Daniels en wij zullen hem zeker intens missen en wij hopen dat hij nog heel veel gelukkige en mooie jaren zal hebben te midden van wat hem lief en wat hem dierbaar is. Zoals hij daar zo liep langs onze auto, zo zal dat beeld tot het einde van mijn leven mij bij blijven en onze dank is groot. Hele fijne en nog mooi jaren dokter Daniels wensen wij u toe, wel verdiend. Dank voor alles Dinkie en Willem Boutkan.  

25 jaar te saam op papier zo gedaan, maar het was een lange weg, met hier en daar wat pech, maar dan eindelijk toch gehaald en zelfs nooit verdwaald , ze bleven op het spoor , kostte soms wat kracht, maar met hun kinderpracht, een dochter en een zoon was ook de verwezenlijk van hun droom , want de kinderschare was compleet en dat deed het goed en gaf weer moed , bij dit stel ik mag ze wel , de een is mijn zoon , een schat !!!!!!!!de ander, een schone vrouw, dus beiden trouw en hard aan het werk tenslotte ben je samen sterk, zover waren ze allang , want sterk zijn ze en zeker samen, dat kan ik als moeder beamen. In verre landen getrouwd en hier hun nestje gebouwd , zo is het stel,begonnen en naar ik verneem uit goede bronnen had ook zei een passie, dat was geen sinecure, maar wel een dure , namelijk honden was haar forte, wel daar zat ze mee , maar goed het zou de Inge niet zijn, als daar niet wat aan werd gedaan en voor een ieder was bekomen, had ze een bedrijf ,geld van haar passie in haar tassie,  je denkt nu hoe, wel je laat ze gewoon uit en ieder drol brengt een duit, je moet ze dan wel halen en weer terug brengen, maar ook dat liep gesmeerd en de centjes waren  zeker niet verkeerd, nu zwerft ze ieder dag door s'heren wegen zwaar gedreven met haar honden roedel en een poedel doedel nooit van gehoord, maar goed de Walkie- Doggie was een feit en daarvan hebben ze nooit spijt . Hun kroost gedijd erg goed en zijn een heel mooi product, niet goed koop, maar wel  gelukt . Nu na 25 jaar en nog steeds bij elkaar, met honden en kroost zeggen wij Andy en Inge proost, laten er nog vele jaren komen en nog meer geluk en passie dromen, die dan werkelijkheid kunnen worden, wensen wij jullie toe. Zo lieverds van dit soort werk wordt ik nu nooit moe , dikke kus van deze figuur en haar man , ga zo door lieve mensen, dat is het enige wat wij wensen, Dinkie en Willem

Een hele lieve vriendin van facebook Greetje .

Heel langzaam kwam ik bij Facebook terecht en kreeg ik mijn Facebook account in orde, kostte mij erg veel moeite nog, enfin, toen mijn kinderen er van hoorden werd er flink gewaarschuwd voor alle gevaren en alle dingen die er konden gebeuren, dus wat beduusd door al die toespelingen en al die mogelijkheden, steunde ik op de toen al heel lang lieve vriendin van Website, Gerda, die zei: gewoon voorzichtig zijn en wat kan er gebeuren, twee oude vrouwen, wat wil je, zitten ze niet op te wachten. En zo startte mijn Facebook leven, maar goed, waar pluk je zo in eens lieve mensen vandaan, die ook nog bij je passen, ik wist het niet en Gerda had zo een paar vriendinnen en ik alleen mijn kinderen, die geen tijd voor Facebook hadden met hun drukke banen en levens. De meesten van mijn lieve vriendinnen waren er niet meer en die er waren hielden niet van Facebook en sommigen zelfs niet van de PC, dus een dilemma, maar aan mijn vader gedacht, die zou zeggen gewoon beginnen, je wordt wel geleid en zo gebeurde het ook, heel langzaam werd ik geleid en kon vanzelf de juiste weg vinden, zo maar ineens, ook op een middag, het goot van de regen en zat zo even te zoeken op het net toen ik een hele lieve foto van een vrouw zag bij een ander, even kijken wie dat nu is en waar en zo kwam ik ineens op een Facebook site van Greetje, als profile foto een wielrenner, was even verwarrend, een wielrenner, verder kijkend zag ik de meest uiteenlopende onderwerpen, zeer gevarieerd en erg uitgebreid, wat een enige site, wat een variaties, van alles wat, al gauw vriendenverzoek en waren we vrienden en wat nog merkwaardiger was ze leek sprekend op mijn beste vriendin Atie, waar ik al jaren mee omging iedere dag per telefoon. Heel langzaam groeide de band en waren er dingen van haar, die ik erg leuk en ook erg ontroerend vond, want ook daarin leek zij erg op deze vriendin, het laconieke, het rustige en lieve, alleen zij hield van voetbal en Atie beslist niet. Door de jaren heen leerden wij elkaar steeds beter kennen en na ruim drie jaar verloor ik Atie onverwachts en zonder haar nog te hebben gezien en afscheid te kunnen nemen. Groot, heel groot was mijn verdriet en het lag als een steen op mijn maag dat wij niet de kans hebben gekregen samen nog dit einde van haar te kunnen delen, ze was 6 dagen alleen in haar strijd en haar einde, dat deed erge pijn. Na nog enkele jaren was ik ineens vreselijk gevallen, zo erg, dat er bijna sprake van was dat ik zou worden op genomen, wat ik pertinent weigerde, het verkeer per mail op Messenger met Greetje werd een heerlijke fijne afleiding voor mij, ook van het verdriet over Atie en zo gingen de contacten over mijn valpartij over en weer en langzaam herstel, nog geen paar maanden later viel ik weer en weer was het mis, maar nu het andere been en anders, maar weer niet kunnen lopen en met krukken, was op de nieuwe heup gevallen, wel, dat voel je goed en had erg veel pijn aan alles, was niet gebroken, maar zwaar gekneusd. Toen op een middag bericht van Greetje: lieve Marjolein, ik ben ook gevallen in de voortuin en ik weet ook niet hoe en waardoor dus nu lig ik ook, wat is dat erg, want mijn man kookt niet, hoe moet dat nu, enfin, simpele maaltijden over en weer en patatzaken en van alles, even ging dat, maar ook dat was niet onuitputtelijk, ik snap er niets van hoelang duurde het bij jou en zo vlogen de mails over en weer, wat heb jij er aan gedaan, tot na een paar weken ik ineens even niets meer hoorde. Erg ongerust vroeg ik mij af: wat nu, belde haar, dat had ik al vaker gedaan twee keer er voor, met lange tussenpozen. Haar man was opgenomen, paniek en dat haalde de gedachten helemaal van haar af, na een onderzoek en een kleine ingreep van een paar poliepen mocht hij weer naar huis, wat was ze blij. Toen enkele dagen later zij weer niet reageerde en ik dacht wat zou er nu weer zijn met hem, toch nog niet goed, gewacht, gewacht en toen ineens een noodkreet van iets vreselijks, iets vreselijks, door de hel ging ze en nog veel meer, helemaal upset bleef ik wachten, het klonk vreselijk, ik hield het niet meer uit en belde haar, mijn hart werd verscheurd van wat er toen gezegd, gehuild en geschreeuwd werd, wat hield ik ineens erg veel van haar en wat deed het mij zeer, zo'n lief iemand, die zo gezellig, zo vrolijk, zo positief was, die dit nieuws kreeg, het volledige doodvonnis, zomaar in je gezicht, als je het niet verwacht, totaal niet, want je hebt geen pijn, geen voorbodes gehad, niets, je bent alleen gevallen, ze was wel met erg veel gebreken en had erge dingen meegemaakt met haar hart, maar dat was het nu een keer niet, ze was al van de dood teruggehaald een keer en moest voorzichtig zijn door haar hart en daardoor andere kwalen, maar ook die waren het niet, niets van dat al, ze zat van onder tot boven vol met kanker en was ten dode opgeschreven en dat kreeg ze zo in haar gezicht verteld en te zien, er kon niets meer gedaan worden en op dat moment belde ik, naar huis en sterven, is er iets gemener en harder en wat was ze weer eerst vreselijk vreselijk van streek en wat voelde ik nu de pijn, die vreselijke golf van emoties en van verdriet en zo mooi zo super lief en waarom Marjolein, waarom, wat heb ik gedaan, ik heb zo mijn best gedaan in mijn leven, als een golf kwam het over haar en ik zag en voelde de intense pijn  en zo super geduldig en helemaal te neer geslagen, wat een pijn doet dat en wat een vreselijke ziekte is dit en dan dat lieve wezen Greetje, zo lief en zo zacht en zo geduldig, ze twijfelde of ze dit alles wel aan kon. Menigeen kan een voorbeeld aan haar nemen. Zelfs met deze wetenschap antwoordde ze nog lief op sommige likes, nooit heb ik na mijn vader en mijn honden zo'n pijn gevoeld over iemand, die ik zo kort kende, maar die ik boven aan zet door haar geweldige lieve en zachte karakter en die ik nooit meer ooit zal vergeten en die ik hoop te zien weer als ik daar ook ben, alleen iemand die door die hel is gegaan in een paar weken tijd en afscheid van alles en iedereen heeft moeten nemen die haar zo dierbaar waren in zo'n korte tijd en zo van streek was en zo opstandig eerst en zo lief daarna.Van alle mensen, die ik heb gekend en afscheid van heb genomen blijft zij voor mij de mooiste, de flinkste en de moedigste en ik had haar zo een nier gegeven als dat had geholpen en dat zweer ik. Zeldzaam mooi is ze ook gegaan en zo heeft ze ook alles doorstaan, zo lief, zo zacht en zo moedig. Greetje, je was en bent een kanjer en ben dolblij, dat ik jou heb leren kennen op dit totaal nieuwe fenomeen, FB.  Zij heeft deze wereld zo lief en zo zacht verlaten, zo'n totale overgave gedaan, echt heel erg goed en knap weer, maar zo was ze.  Daarom ook dit mailtje op mijn FB als aandenken aan een hele lieve en fijne vrouw, die ik nooit ontmoet zou hebben zonder Facebook, alleen daar al om besef ik dat deze tijd met deze dingen een enorme goede stap vooruit is.  Ook die ik erg dankbaar ben, dat ze mij daarin heeft willen betrekken, waarom erg dankbaar, zo kon ik via haar ook afscheid nemen van Atie. Zij heeft mij een wereld van fijne en mooie ervaringen gebracht,  hele fijne en ook hele mooie en hele vreselijke dingen, waar zij ook op een hele mooie gracieuze manier afscheid van heeft kunnen nemen, hoe vreselijk ook de pijn en hoe vreselijk het ook was, ben er heel erg dankbaar voor, tot gauw, we zien elkaar weer lieve Greetje. Zo zie je maar weer wat je mist als je dus niet op dit fenomeen zit, naast misschien een paar vervelende dingen, heel erg veel mooie dingen , Dinkie.    

Voor het eerst leven in een Barak

Voor het eerst leven in een Barak

Het prachtige Indonesie, 1941, ons prachtige huis met 2 baboe's, een djongos, (huisknecht), tuinman. Een prachtig paviljoen voor gasten. Altijd waren er gasten en iedere Zaterdag gingen mijn ouders prachtig aangekleed naar de Simpangclub. Dan sliep de baboe op een matje naast mijn bed. Veel tochten naar de bergen, waar wij regelmatig een huis huurden met zwembad. Daar genoten wij van de prachtige natuur, paardrijden, zwemmen en heerlijk eten. Mijn grootmoeder ging dan ook vaak mee en de rest van de familie kwam ook, dat waren geweldige extravagante tijden. Ineens oorlog, alles afgelopen, angst, met bagage op de rug en klein koffertje door Java trekkend, in afgesloten goederenwagons rijdend door de hitte met veel vrouwen en kinderen, kilometers lopen zonder water of eten. Tot wij weer eens bij een klooster kwamen, waar wij liefdevol onthaald werden op eten en drinken en met zijn allen op matrassen op de grond sliepen in gangen en kamers. Niet wetend waar de reis naar toe ging en of er nog een eind aan kwam. Zo kwamen wij toen dood versleten in Solo aan in een heel groot leeg gekkengesticht. In die tijd waren die heel anders dan nu, het waren heloorden, vol met grote hekken en veel grote badkamers, donkere gangen, koud en eng. Daar werden wij verwezen naar een kapel met matrassen op de grond voor ons. De shock over dit alles was enorm. Vol verbazing en doodmoe keken we om ons heen naar al die vrouwen en kinderen, naar al dat laawaai en gekreun, gehuil en gepraat. Dan uren in de rij voor eten, wassen en toiletten. Geen eigen kamer, geen eigen huis, volkomen verbijsterd, een halfzieke moeder en een grootmoeder, die ook ten einde raad was. Mijn broer en ik werden met zware diarree naar het ziekenhuisgedeelte van het gesticht gebracht. Maar na drie dagen vond ik dat mijn broer, ziek van heimwee naar mijn moeder, slechter in plaats van beter werd. De koorts steeg per dag. Ik sleurde hem s'nachts uit bed. Met mijn hand op zijn mond slopen wij met onze hoofdkussens terug naar de kapel. Daar werd hij beter. Het bericht kwam, dat het nieuwe gedeelte van dit grote kamp geopend werd en dat wij naar de nieuwe barakken zouden gaan. Wat was dat, een barak.? Op een dag werd er een stuk muur afgebroken en zagen wij een groot kamp met grote loodsen(de barakken), heel veel loodsen met flinke ruimten ertussen. Iedere barak bestond uit twee rijen bedden in het midden de rij met bagage. Verder een douche en twee wc's. In een barak lagen zo plus minus 80 vrouwen en kinderen. Daar zat je dan op je brits en keek je om je heen dit was nu je thuis, deze 45 centimeter en overal vrouwen en kinderen. Uren heb ik rond zitten kijken, vol verbazing. De eerste dagen was ik zo verbouwereerd, dat ik van alle opwinding niet kon slapen. Je zag alles van anderen, niets bleef geheim. Moeders die sloegen, kinderen die vervelend en verwend waren. Van alles was er te zien en te beleven, overal voor in de rij staan, op tijd naar de wc, want er was altijd een rij. Maar ergens ook heel spannend al die dingen, die om je heen gebeurden. Buiten spelen was ook beperkt, overal liepen vrouwen met wasgoed en afwasspullen, kleren om te drogen hingen overal, enz.. 'sNachts hoesten, kreunen, mensen die praten, weer andere die boos werden, zo zelfs, dat er s'nachts bijbels over en weer gesmeten werden, weer anderen probeerden te sussen en regels op te stellen. Het heeft weken geduurd voor dat het langzaam wat kalmer en rustiger werd. Ook doordat iedereen versufd raakte door gebrek aan voedsel en slaap. Vrouwen en kinderen werden ziek en langzaam drong de ellende tot iedereen door: "je kon hier doodgaan". We hadden maar een vrouwelijke arts, dr. Engels. Medicijnen waren er ook haast niet. Langzaam aan werd het stiller en rustiger. Zo werd het na enkele maanden zelfs gezellig.Vrouwen gingen kookboeken maken, weer anderen leerden kinderen borduren. In dat kamp heb ik wat afgeborduurd, zakdoekjes maken, kleertjes voor de enige pop die ik had. Iedereen werd vindingrijk en zo werd het leven een stuk prettiger. Maar de eerste weken van dat bizarre barakleven zal ik nooit meer vergeten. Dinkie

Geplaatst door Dinkie op 9:23

Terwijl zij op de fiets zat, gestopt bij een kruispunt, besefte zij dat ze nu pas aan het begin van de grote oversteek naar Wassenaar was, zij keek naar haar blote benen, eigenlijk te koud gekleed, ze zag de blauwe adertjes lopen en ergerde zich aan de lange haren op haar been, met een zucht begon zij al kauwende op een stuk droge ontbijtkoek aan de lange tocht naar huis. Zij dacht aan het gesprek met juffrouw Ter Beek, hoofd van haar kweekschool in Leiden. God, wat had dat mens een hekel aan haar. Als recht geaarde rode socialist, zag zij in de opgemaakte veel spijbelende jongedame uit Wassenaar een slecht voorbeeld en was dit wicht een doorn in haar rode socialistische oog. Te vrij, te veel spijbelen, toch achten en tienen halend. Het zag er dus beslist droevig uit, zoals Jokko haar vriendin beaamde. "Ja, Dinkie, je zult een PR repertoire moeten gaan bedenken, maar hoe en wanneer?" Alle dagen dat zij moest nablijven en gangen dweilen voor straf voor het vele spijbelen, hadden niet geholpen, nog de fantastische goede cijfers die zij haalde, ook voor alles wat zij thuis nog maakte. Zo fietsend was zij al bijna thuis, doch het probleem bleef onopgelost. Enkele weken later viel er een brief in de bus, dat er door de laatste klas van de kweekschool een fietstocht naar Voorne- -Putten en een verblijf voor een week aldaar was gepland. Er zouden excursies naar de duinen worden gehouden om planten en dieren te bestuderen en zo waren er nog veel meer van die natuurprogramma's. Jokko liep op school breed te grijnzen." Zo Dinkie, hier kun jij nu echt je PR gaan doen en proberen diepe indruk te maken, dat wordt hard ploeteren in weer en wind en koude door de duinen om de natuur te leren kennen in al haar facetten". Dinkie gruwde, als er iets was waar zij een hekel aan had dan was het wel, kou , wind en zand, dat was voor deze inderdaad modieuze opgemaakte charmante Wassenaarse een gruwel. De dag van vertrek kwam, oke, een hele dag fietsen tot daar aan toe, de paden op de lanen in en al zingende vertrokken ze, de leidster voorop, die in stilte hoopte dat dat nuffige kind uit Wassenaar zou bezwijken, doch dat kind had wel een concentratiekamp overleefd en voor hetere vuren gestaan, ook al had ze de behoefte er aan totaal verloren, daarom wist ze wel wat ploeteren was en overleven. Meezingend uit volle borst zetten Jokko en zij, beiden kampkinderen, de sokken er in en kwamen gelijk met de rest nog fit uitziend bij een grote houten loods aan in een prachtig duin gebied. In het midden een vierkante ruimte als hal en een voordeur, er naast een vierkante keuken met een groot raam, aanrecht, gasfornuis en ijskast en een klein tafeltje in het midden met twee houten stoelen, dan een deur naar de grote zaal met houten vloeren en in het midden een hele grote kolenkachel met pijp naar boven door het dak, waar je heel veel kolen in kon doen, in deze grote zaal tegenover de keuken, overal grote ramen en ook een paar openslaande glazen deuren zo de tuin in. Verder stonden er twee paar hele grote eettafels met allemaal stoelen er om heen en een kleine zithoek met een paar banken. Zowel rechts als links van deze grote ruimte waren twee slaapzalen, links was verdeeld in vier kamers, voor de juffrouwen en rechts was verdeeld in drie grote kamers voor ons met bedden en stapelbedden.Toen kwam bij mij het grote plan, keilde mijn tas op een bed en vloog naar de keuken, ging thee zetten en de grote kachel aanmaken, alles lag er klaar voor, toen die heerlijk brandde kolen er op en direct de thee en kopjes klaar zetten, toen iedereen terug in de zaal  was stond iedereen verbaasd, Dinkie wat heerlijk. Toen werden de taken verdeeld, ik nam de gehele keuken onder mijn hoede, plus kachel, plus schoonmaken van de zaal en de slaapkamers, wc's en douches. De leidster, zeer verbaasd, dacht dat red ze nooit, lachen, had vroeger vaak genoeg in het Jappen kamp meer gedaan dan dat. Maar het fijnste moest nog komen. Die eerste avond was erg zwaar, iedereen bemoeide zich er mee, Jokko zei:" jij liever dan ik" maar ik wist dat houden ze niet vol. Eindelijk  bedtijd,  de boodschappen voor de volgende dag zouden gebracht worden, dus ik kon helaas niet meegaan de eerste dagtocht in de duinen. "Bofferd," fluisterde Jokko in mijn oor. Ik zei er komen nog dagen genoeg hoor dat ik met jullie mee kan gaan, (dus niet gelukkig). Alles lag op bed doodmoe van de fietstocht, laat op de avond bij de leraressen aangeklopt en gevraagd wie er warme chocolade wilde en wie er  een kopje thee wilde, iedereen was stom verbaasd, maar ze zeiden geen nee en zo bleef ik rondscharrelen tot 12 uur, ontbijttafels klaar maken, alles klaar zetten voor 's-ochtends. ( wat niemand wist, behalve Jokko, dat ik nooit vroeg kon slapen, een familie kwaal). De volgende dag vertrok alles met brood mee en thermoskannen thee, het weer was guur en heel erg koud. Toen alles weg was heb ik de hele keuken schoongemaakt, aardappelen geschild en de kachel heerlijk opgestookt, bloemetjes geplukt en op de eettafels gezet, de wc's waren zo klaar, ook de douches en alles was warm en gezellig en ik om drie uur na dat de boodschappen binnen waren heerlijk met mijn thee en brood boven op de kachel zitten lezen, om vier uur ging ik dan thee zetten en kwamen ze vermoeid en koud weer terug, het beviel zo goed dat ze het zo lieten, niemand dacht er meer aan, alles liep op rolletjes. En zo heb ik de hele week in de warme loods doorgebracht  met het verzorgen van drie juffrouwen en 23 meisjes, geen duin gezien, had er genoeg in Wassenaar. Vaak als ze terug kwamen was er warme soep en heerlijke thee met kleine sandwiches. Ik moet zeggen heb hard gewerkt, maar vond het heerlijk, de stilte, alleen in die grote warme  loods met de wilde bloemen op de tafels en de warmte van de kachel en het uitzicht op de duinen in de verre verte.  Ook ik was happy en kon voor ieder tot diep in de nacht klaarstaan om dan middags als ze weg waren,  dat gebeurde ieder dag, even heerlijk te genieten. Voor mij geen Indische Duinen, maar een warme kachel, het was toch al heel erg wennen aan het klimaat voor een tropen kind. Op weg naar huis fietsend kwam juffrouw ter Beek naast mij fietsen en werd ik overstelpt met complimenten en zo kreeg ook ik de rode socialistische pet op ondanks Wassenaar en was ik een hele lieve sociaal voelende jonge vrouw. Jokko, kwam naast mij fietsen en zei:"je hebt er nog van genoten ook kleine slimme vriendin van me, zij was namelijk erg lang, Dinkie.

Het grote ziekenhuis en ik.

Wij woonden  heerlijk in Voorschoten in een vooroorlogs huis, ruim, geweldig, heerlijk, maar niet met de nu zo begeerde moderne keuken, nee, gewoon een heel groot aanrecht met granieten bak van zwart witte blokjes, allemaal erg ruim berekend op een grote familie, maar heerlijk, je kon er alles in wassen, de hond, de kat, enz., alles was degelijk met ruime kamer en suite, heerlijk.Toen, op een rustige dag na een gezellig borrelhapje en pinda's, ik ineens lag te kronkelen van de pijn, zelfs op de grond, huisarts kwam en direct pijnstillers en foto laten maken. Uit deze hele toestand bleek dat ik een galblaas had vol stenen, iets wat veel mensen hebben. Operatie, zei de arts, nee, zei deze dame nu nog, maar even niet, waar laat je vier kinderen ineens en een kleine van drie jaar, wonend aan een drukke snelweg, die daar al een keer spontaan naar toe gelopen was, daar het hekje wat dicht kon altijd openstond. Bij een volgende poging van dit lieve driejarige manneke het hek uit te lopen liep ook onze kat mee te rennen, die dus voor zijn kleine driejarige oogjes werd dood gereden, wat een dusdanig effect op hem heeft gehad, dat hij nooit meer van de stoep af ging. Wat ik niet had kunnen  bereiken, had onze lieve poes wel bereikt, helaas. Dertig jaar later, na een vrij tumultueus leven, zich strikt houdend aan een gal dieet, werd het te gek. Ineens zo'n vreselijke aanval dat er weer naar een ziekenhuis gegaan werd, dit keer in Goes, met natuurlijk dezelfde constatering: galblaas, nog voller met stenen die eruit moesten, dus afspraak werd gemaakt, opereren, de chirurg uitgekozen, naar veel heen en weer gebel, prima chirurg maar ietwat ruw, afspraak was gemaakt, nog een week wachten, inmiddels zo'n pijn, dat ik niet meer kon eten, dus alleen maar fruit gegeten. Kilo's lichter werd ik gebracht op de dag van de operatie en voor ik het wist gehaald en daar ging ze dan, blik op oneindig en liggen, doen wat er gezegd werd en weg was ze. Ineens kwam ik zwevend boven mijn lichaam terecht en zonder een blik op mijn body zweefde ik weg en kwam zowaar mijn moeder mij halen en heb ik meer gehuild dan wat anders. Toen deed ze een deur open en zei: dit is wat je zo graag wilde en daar zaten ze allemaal aan een hele lange tafel, al mijn lieve tantes, ooms, opa's en oma's. Het huilen werd eerder erger, ze groetten mij allemaal en al jankend heb ik ze allemaal omarmd, God wat was ik gelukkig toen ineens mijn moeder zei: kom kind, je moet terug, met stomheid geslagen was ik, terug, hoezo, ja zei mijn moeder, je bent nog niet klaar, ik wil niet zei ik resoluut, lieverd je moet terug en al pratend verdween alles en kwam ik weer in een nevelig gebied terecht. Hoe ik ook smeekte en hoe ik ook vroeg, maar waarom dan, ik was nog niet klaar zei ze en op het moment dat ik mij omdraaide zag ik ineens mijn lichaam liggen op een bed en de anesthesist op mijn wang slaan, vrij hard, erg hard, ik dacht: is hij nu gek geworden en op dat moment was alles weg en kwam ik uren later na een 5 uur durende operatie bij, erg ziek en vol pijn in mijn bed op het zaaltje met vier personen en Arlette en Willem bezorgd buigend over mij heen.  Ik moest even overgeven  en was doodziek, overal slangen, wondafvoerslang, galafvoerslang, infuus en zo'n slang in mijn neus en zuurstof, enfin, het was een droef gezicht, niets kleine ingreep laparoscopie met drie gaatje, nee, een snee van 35 hechtingen van links naar rechts, mijn hemel, wat is er gebeurd. Wat bleek, na de drie kleine gaatjes waar ze in doken kwamen ze tot de ontdekking dat de galblaas geknapt was en de stenen overal zaten, behalve in de galblaas, dus een major operatie met het gezegde op het nippertje gered, een paar uur later en ik was er geweest, dus zat kennelijk al boven. Mijn lieve man en Arlette waren heel erg onder de indruk en erg bezorgd en ik erg ziek. Het verblijf aldaar bleek een oord van hel te zijn. Voorbeeld, eerste ochtend na de operatie, bakje water op nachtkastje naast mijn bed, alles er bij en zo ging de zuster van de een naar de andere, die stukken ouder waren, ik was toen 60 jaar, dus ik begin mij zelf te wassen, van boven dan, zuster springt als door een adder gebeten op, roept of ik helemaal gek ben geworden of ik geen geduld heb, enfin, bleef doodstil zitten. Volgende ochtend, bakje stond er weer, ik doe dus verstandig geworden helemaal niets, roept ineens die zuster, een ander dus, nou mevrouw u kunt toch ook wel eens wat doen zelf, u bent nog jong. Ik heb geprobeerd uit te leggen, maar daar had ze geen oren naar en zo ging dat met van alles, dag in dag uit, zo erg, dat ik op een gegeven moment om tien uur niet meer mocht bellen, geen tv kijken en moest rekening houden met de andere dames daar, waarvan er een de hele nacht lag psalmen op te zeggen en de ander de hele nacht de zusters liet op draven. Na 9 dagen, toen alle drains er uit gingen om 12 uur, heb ik Willem gebeld en gezegd dat hij vroeg hier moest zijn en vol verwachting kwam hij binnen als eerste, de anderen waren er nog niet, hij ging zitten en ik had alles al opgeruimd om mij heen. Naast mij lag een schat van een vrouw, die er heel heel ernstig aan toe was en die ze allang hadden moeten weghalen hier uit deze kamer. Willem begon iets te begrijpen en zonder veel woorden was alles gepakt en alles klaar en lag er een zeer beschaafd briefje met bedankjes voor alle zorgen op mijn nachtkastje en gaf ik mijn lieve erg zieke buurvrouw een kus en fluisterde zij in mijn oor: ga je weg, ik knikte, goed zo fluisterde zij en zo liepen wij samen de kamer uit en heb ik het op een rennen gezet al lachend en gierend eruit en toen naar huis en naar de honden, heerlijk, vrij, heerlijk. Dat was dus op woensdag en op zaterdag moesten de hechtingen er uit, 35 stuks, dus ik belde keurig naar die afdeling en kreeg te horen dat ze dat niet meer deden, want ik was weggelopen, oke, dus wij zaterdags naar de dienstdoende arts, die dacht dat hij er een paar hechtingen uit moest halen, tot hij alles zag: mijn God wat is dat vroeg hij. Goed, hij vond het enig en heeft het keurig gedaan. Op maandag een spoed telefoontje, dat ik direct moest komen omdat de hechtingen er met spoed uit moesten, grappig, was al gebeurd zei ik. De chirurg  heeft er enorm smakelijk  om gelachen en alles was prima. Tien jaar later was ik weer bij een van de chirurgen van toen en ik vertelde dat ik niet meer geopereerd wilde worden in Goes, maar dat ik naar Assen ging voor mijn eerste knie en toen vertelde deze chirurg mij, dat de hoofdzuster kort erna was ontslagen vanwege haar dictatoriale gedrag. Een mens hoeft niet alles te pakken meer gelukkig. Afleren zal ik dit nooit, want het is inmiddels een tweede keer gebeurd !!Dinkie     

Vaderdag 2018, dan moet ik ook direct aan mijn eigen vader denken, Hendrik, Henk van der Sluis, in onze tijd was er nog geen echte Vaderdag, althans niet dat ik meer weet, wij woonden dankzij deze geweldige man in een prachtig huis in de Pieter Twentlaan no 1 in Wassenaar, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was in een van de duurste buurten in Nederland, met het schitterende raadhuis en alle prachtige kasten van huizen om ons heen aan de Pauwvijver, mooier en idyllischer kon het al niet, genoten hebben wij daar als zwaar verwilderde kinderen, uit een concentratiekamp na 5 oorlogsjaren in Indië, kwamen wij daar te wonen dankzij mijn vader en zijn familie. Als Henk ergens verscheen was het gewoon een te sjieke geklede en verzorgde man met een vrij complete en a la Fred Astaire verschijning, slank, niet lang, alles in perfectie, een echte Haagse heer tot in de puntjes verzorgd. Vol bewondering heb ik naar zijn oude foto's van vroeger zitten kijken en mij voor zitten stellen hoe dat was en zou geweest zijn. Deze iet wat te perfecte geklede verschijning, was nu mijn gewone hardwerkende, diep onder zijn verantwoordelijkheden gebukt gaande vader, die hem ook door ons en zijn zwaar astmatische vrouw waren opgelegd en door zijn geweldige aard was daar voor ons allen  niets van te merken, ergo, hij was nooit een dag chagrijnig of geïrriteerd of boos, nooit zolang ik hem kende, ook nooit meegemaakt. Altijd opgewekt, zeer spraakzaam en bijzonder geïnteresseerd, niet beter wetend vond je dit als kind heel gewoon en normaal, je dacht gewoon zo zijn alle vaders. Niets was minder waar.!!! Henk werd geboren in Groede op 1 oktober 1909, bij zijn grootouders van moeders kant, een hele deftige notaris familie Hammacher, waar zes kinderen waren en waar mijn grootmoeder er een van was, Hermien Hammacher, was inmiddels getrouwd met een joodse man Wolfgang van der Sluis, van wie dit dus de tweede zoon werd. Wolfgang was er niet bij, die was achtergebleven in Indië, waar hij als hoofd van een middelbare school ook Nederlands gaf. Later ging Henk als kleine baby met zijn moeder weer mee naar Indië om daar als klein koloniaaltje opgevoed te worden met erg veel personeel.Vele andere Hammachers zaten er ook en ook de familie van Henk's latere aanstaande vrouw  Gwen, mijn moeder dus, woonden daar in Indië. Toen Henk 13 jaar was ging deze kleine familie terug naar Holland, voorgoed, tropenjaren telden toen nog dubbel, want Wolfgang kwam al met pensioen en Henk bracht zijn puberjaren door in duur den Haag, met nog duurdere vrienden en ook de joodse grootouders van Henk waren zeer gefortuneerd en zo groeide kleine Henk op in de betere kringen van den Haag als een echte Haagse Dandy. Op school werd het een fiasco, te veel afleiding en te ongedurige Henk wilde verdienen, er bleek zowaar een echte handelaar in hem te schuilen, zwaar tegen de zin in van zijn ouders, maar Henk was een zeer eigen gereid, in de goede zin van het woord, mensje om naar wie dan ook te luisteren, tot over zijn oren verliefd op de kleine beidehante Gwendolyn, die alles keurig had afgelopen, alle scholen en diploma's gehaald had, Engels, Duits en Frans vloeiend sprak en las, waar Henk dan ook diepe bewondering voor had. Helaas was toen de crisis uitgebroken, 1933 en konden geen van beiden een baan vinden, maar Henk wilde trouwen, verloofd waren ze al. Dus werd er uiteindelijk besloten dan maar naar Indië te gaan, bekend terrein voor Henk, maar spannend en nieuw voor Gwen, enfin onder chaperonne van Henks ouders gingen ze naar Indië, daar aan gekomen hadden beiden snel een baan en kon er dus getrouwd worden, zo gezegd en zo gedaan. Henk's ouders tevreden terug naar Holland  en het jonge echtpaar helemaal gelukkig achterlatend. Na vijf jaar hard werken en vele feesten en iedere vrijdag en zaterdagavond in de Simpang club dansen, eten enz., tochten naar Bali en alle andere eilanden met een grote schare nieuwe vrienden, besloten ze na vijf heerlijke jaren nu maar eens een kind te nemen, voor Gwen hoefde dat nog niet, want zij genoot van haar werk, meer dan wat dan ook, ze was belangrijk en als enige vrouw tussen allemaal mannen voelde zij zich zeer gelukkig. Mijn vader dus minder, het eerste kind was dus een meisje, Marjolein, een hele mooie naam vonden beide ouders en nog geen 15 maanden later nog een zoon, mijn vader was dolgelukkig, mijn moeder minder, want een huisvrouw was het beslist niet, nu was dat in de tropen van toen geen probleem, daar had je personeel voor, tenslotte moesten die ook verdienen, zo werden beide kinderen door het personeel opgevoed, helemaal op een zeer Indische en prima wijze. Ik bofte, had een schat van een baboe, die op een matje naast mijn bed sliep, alle avonden dat mijn ouders weg waren, dus vaak. Ineens kreeg mijn moeder naar een hele ernstige bronchitis, astma in hele ernstige mate, heel veel nachten liep ze gewoon van pure ellende van de benauwdheid haar bed uit naar buiten en stikte ze bijna, veel medicijnen waren er niet voor. Zij kreeg, je gelooft het niet, astma sigaretten, ja dat klinkt bizar, maar ik kan ze nog ruiken soms, ze hadden een hele speciale lucht en ze hielpen enigszins. Gelukkig was een van de Hammachers arts en hoofd van het Darmo Ziekenhuis, een volle neef van mijn vader. Af en toe kon mijn moeder dan een weekje verblijven in een van de paar kamers in het ziekenhuis, een katholiek ziekenhuis waar al een airco stond iets geheel nieuws voor die tijd en daar kwam ze dan helemaal bij, mijn vader zat meer in het ziekenhuis dan thuis, kleine broertje ging met moeder mee en Marjolein bleef achter bij het personeel en had het meest vrijgevochten leven wat een mens zich maar kan wensen, gewoon een kampong opvoeding, heerlijk met de handen eten van een pisang blad en dooie visjes met wat rijst en van alles wat het personeel ook at, geen dure jurkjes aan, geen dure schoentjes aan, geen prachtige popachtige dame met grote strik op het hoofd, nee in haar onderbroekje verder bloot rondscharrelend achter de baboe aan en soms als ze moe werd in de slendang, (zo'n doek die ze om hun heup hebben waar ze ook hun eigen kinderen in ronddragen), heerlijk knus tegen de baboe aan in slaap vallen, geen vaste tijden, geen programma's, niets, gewoon wild west. Geen zondag school, geen ballet les, geen paardrijden, niets. Op een gegeven moment werd het duidelijk dat dit niet goed was voor een net koloniaal meisje, dus werden er andere oplossingen gezocht en gevonden, in de hete tijd verhuisden wij met zijn allen naar de bergen, voor dat dat gebeurde kwam ook mijn Schotse grootmoeder uit Holland daar aan, enfin die ging dus mee de bergen in, wat vond ik dat geweldig en wat was zij lief en heel anders dan mijn moeder, zacht, netjes, lief en nooit een onvertogen woord. De huizen in de bergen, diversen soorten groot groter enz., zijn de mooiste herinneringen van mijn leven, geweldige huizen met altijd een zwembad, zo hebben wij ons zelf leren zwemmen, mijn vader kwam dan alleen de weekenden en wij waren daar met alleen personeel voor mijn moeder en grootmoeder, dus wij waren vrij en in de bergen, mooier kun je het niet krijgen in je leven, een waar paradijs voor ons beiden, geweldige tochten ook wel met mijn ouders en grootmoeder en veel te paard de bergen in, heerlijk tijden. Ineens, oorlog, de verhalen over dat gebeuren zijn hier apart verteld. Maar onze vader werd weg gehaald en pas jaren later zagen wij deze lieve zorgzame man weer terug, 5 jaar, hij had zich in leven weten te houden door schoenen te poetsen van iedereen, die ze nog had en te repareren zo goed en zo kwaad, hoe hij daar bij kwam was ons een raadsel. Na nog een keer gevangen genomen te zijn, na de oorlog door de nationalisten,  waar hij nooit iets over verteld heeft, nooit, werd er door het Rode Kruis aan mijn moeder verteld dat hij vermist was, in alle waarschijnlijkheid dood, dus mijn moeder was weduwe met twee kinderen, broodmager en erg arm en mijn grootmoeder ook. En dat in een volkomen bijna niet te controleren levensgevaarlijk Indië, er moest zo snel mogelijk weggegaan worden, de kinderen moesten naar scholen voor het eerst, tanden waren weggerot, dus naar tandartsen, haast was geboden. Henk was er niet meer, gauw via het Rode Kruis weer op een schip geplaatst. En zo kwamen wij in Holland, hun vaderland, niet het mijne. Na enkele maanden in Holland kwam het bericht dat mijn vader was gevonden en gered, nooit is iets zo belangrijk en zo op tijd gekomen als dat bericht, de redding van mijn broer en mij, dit keer echt de meest cruciale redding uit ons leven.Vanaf dat, dat kleine verbrande en bruine mannetje uit de Volkswagenbus stapte, na 5 maanden ziekenhuis en ik dag opa tegen hem zei, is ons leven een wonder geworden, een echt wonder, dat een klein mensje zoveel kan betekenen in een leven van twee kinderen is gewoon heel bijzonder en zullen zowel mijn broer, die nu helaas dement is, als ik nooit meer vergeten. Wij gleden letterlijk in een heel fijn en goed leven met een vader, die eerst met een solex op pad ging, ook al vroor het 10 graden, altijd nog netjes gekleed en een hoed op met daaroverheen een dikke wollen sjaal, ik zal het nooit vergeten, als hij dan vlak bij een van zijn cliënten was stopte hij en deed de sjaal eerst af en zijn nette handschoenen aan alvorens aan te bellen. Zo ging hij dan iedere dag op pad in weer en wind van uit zijn toen nog huurhuis in Wassenaar om geld te verdienen. Doordat zijn handelscapaciteiten zo goed waren, zijn wij helemaal boven jan gekomen en hebben alles gehad wat kinderen maar horen te krijgen in een goed land. Wij hebben beiden een geweldige tijd in Holland gekregen, de beste tijd, die een kind maar zou kunnen wensen en een vader die nooit, nooit boos was en nooit lelijk deed, altijd discussieerde met ons, ik heb hem nog nooit kwaad of boos gezien, een hele bijzondere man en dat was hij, ons nog met een erfenis achterlatend en met de mooiste herinneringen aan een hele fijne jeugd en studiejaren. Ook als opa een super geweldige gulle opa, daarom is voor mij Vaderdag een van de meest speciale dagen, waarop ik met intense dankbaarheid aan deze geweldige plichtsgetrouwe man  terugdenk, waar wij veel aan te danken hebben. Dat een mens, die als Dandy begon zoveel kan betekenen is geweldig.  Henk, mijn fijne geweldige vader en grootvader eindigde zonder een diploma, maar drie jaar HBS, was een hele wonderlijke, maar fijne selfmade man en hoe.!!!              

Wonen op een prachtig eiland te midden van water is een uitdaging op zich, water, boten, heerlijk, dus hoe ga je daar aan beginnen, zo dachten wij dus ook en omdat wij beslist geen vetpot hadden moest er flink worden gedacht. Willem, ik heb in Nieuwerkerk een bootje gezien, wisten wij veel,  dus niets en zo was er een eerste bootje gekocht van een paar honderd gulden, wij dolblij, maar primitiever kon het niet, een ijzeren boot in brak water, enfin, boot lag er in op een hele vreemde wilde plaats, Bommenede, alles ruw en primitief, een gewezen werkhaven van Rijkswaterstaat voor de watersnoodramp van 1953, grof en diep met steigers van ruwe planken, daar lag ze dan ons eerste bootje, trots wij met emmer voor de blaas en etenswaar er in en varen met de buitenboordmotor een Evinrude, alles ging, maar toen !!!!!!Wij kwamen uit de luwte van de werkhaven en pal in een vreselijke wind, de paniek sloeg toe, bootje vloog alle kanten op en wij ook. De schroef kwam boven de golven uit en ging raar doen, vreselijk, hij slaat straks af, paniek, na kwartier met zweet in de handen tuffend tegen de hoge golven in, wij terug naar de veiligheid van de heerlijke rustige, tussen grote dijken liggende haven van Bommenede, de rust die je dan tegemoet komt als je buiten het bereik van de wilde golven komt in de luwte is geweldig. Met dit bootje was het gauw gedaan het was te primitief, enfin, dit was zuiver leergeld. Na deze ervaring was het even stil. Toen de volgende boten, steeds iets groter en ook weer verkocht. Toen kwam de Bries, een van der Stadt boot van polyester, maar het dek was van hout, een verrukkelijke boot en daar hebben we vreselijk van genoten voor heel weinig geld en geweldige herinneringen aan gehad. Het was in die tijd een beetje nog een wilde bende hier, je kon dagen bij een eiland liggen met je boot, een waar paradijs was het, alles kon en mocht nog !!!!. Op een zaterdagavond lagen wij met de Bries afgemeerd aan het eilandje  dwars in de weg, gelukkig met de twee honden bij ons, toen er midden in de nacht een vreselijk kabaal ontstond en er met luid schreeuwende knapen een boot op het eiland kwam afvaren, wij schrokken wakker van het geschreeuw. Stijf recht opzittend luisterden wij doodstil, de boot kwam met een knal tegen de steiger aan en had een gat in de romp, wij schudden heen en weer, toen hoorden wij ineens van die Duitse stemmen en liederen zingen, die mij deden denken aan de oorlogsfilms, waar ik er te veel van gezien had, ik was verstijfd van schrik, ik zei op fluistertoon tegen Willem er zijn er minstens vier of vijf en wat als ze ons afmaken, die keek mij aan en zei, je hebt te veel films gezien, er zijn ook nog wel nette mensen hoor, maar gelukkig sloegen de honden van het geschreeuw van de mannen aan en begonnen vreselijk te blaffen en te grommen, klonk goed en gevaarlijk, want als ze de kleintjes hadden gezien waren ze in de lach geschoten. Doodstil bleven wij zitten en ze liepen langs onze boot heen en weer, waarop de honden harder blaften, keihard in het Duits kletsend en schreeuwend, in mijn angst greep ik Willem, die zei ik pak even iets waarmee ik kan meppen als het zou moeten en hij nam een grote paraplu, die wij daar hadden staan er zat een gemene punt aan, weer hard gelach, weer drank en weer langs onze boot heen lopen, ik moest nodig van de zenuwen, maar durfde mij niet te verroeren en ze stonden bij onze boot en de honden werden bijna gek van nijd en bleven blaffen totdat er een riep in het Duits, kom we moeten gaan slapen en lachen en tegen de boot duwen en de honden harder blaffen en ineens gingen ze weg en na nog twee uur naar hun gelal en gezang geluisterd te hebben gingen ze slapen. Wat waren wij blij, het werd stil en de volgende dag zagen wij de heren en ik moet zeggen, zij vielen niet mee, maar tegen, het waren grove ruwe jongens en met gevaar voor onze boot, zo onbeschoft en slordig gingen ze nog half dronken weg varen, toen pas ontdekten ze dat er een paar wat oudere mensen in de boot zaten, na die tijd hebben wij nooit meer alleen aan een steiger ergens gebivakkeerd, maar meestal het anker uit en heerlijk vrij liggen dobberen . Dinkie.

Onze reis naar Italie.

Wonende in het prachtige mooie en fijne Voorschoten, besloten wij om dat jaar eens heerlijk met vakantie naar Italië te gaan met zijn zessen, heerlijk huisje aan de Adriatische kust was zo gehuurd, hele familie blij, Italië werd het . Wij vertrokken bepakt en helemaal vol met alles wat wij dachten nodig te hebben en werden uitgezwaaid door de buren, zo ging dat vroeger nog. De reis was een tocht om nooit meer te vergeten. Andy startte meteen met diarree in de auto, waardoor wij allemaal in de vreselijke stank zaten en overal werd hij iedere keer weer verschoond met een flinke pot Nivea en papierenzakdoekjes gewassen, hopende dat hij nu wel eens leeg zou zijn, dat viel tegen. Na nog wat drama's waar niemand op gerekend had kwamen wij eindelijk op de plaats van bestemming, een schattig mooi huisje, flink met de Dettol door alles heen, tropen afwijking, de bedjes opgemaakt, aangemeld en het feest kon beginnen, alles was gezellig en leuk , alleen mijn kleine Andy van toen 3 en een half  jaar kreeg zomaar ineens verhoging, niet aan denken, kwam vast door de diarree en de hitte, die nog al heel erg was zo ineens komende uit koud en nat Holland, alles liep vrij vlot voor ons doen, strand was heet kon niet op gelopen worden, jammer, maar goed dan het stadje maar in, zonnehoeden en zonnebrillen gekocht, heerlijk lunchen en alles liep nog steeds gezellig. Leuke foto's gemaakt met alle nieuwe hoeden brillen op voor het huisje, voor de oma's en opa's thuis. In het huisje heerlijk gegeten, zelf gekookt alles en heerlijk op het terrasje zittend met een kop koffie ging Andy, die bij ons op de kamer sliep ook mee naar zijn bedje, in de nacht huilende Andy gloeiend heet, koorts, wat nu helemaal dodelijk ongerust, een pilletje gegeven hopende dat het de volgende dag beter zou zijn ging hij dan eindelijk slapen de volgende dag 38.5 niet hoog meer wel verhoging, wat nu er werd gezegd valt wel mee, dus ons maar niet te druk over maken, maar het drukte erg op mijn zenuwen, verder normaal alles gedaan met zoveel mogelijk gezellige momenten, strand, zon, zee, heerlijk eten, wandelen ach van alles wat je al zo doet op een vakantie met kinderen.  In de avond koorts omhoog toen werd het voor mij toch wel iets vervelender en weer niet zo goed slapen Andy huilend in zijn bedje, weer zenuwen en zorgen . Toen naar een dokter geïnformeerd, maar dat gaf nog al problemen, toen schoot mij te binnen dat er vlak bij ons in een van de huisjes een arts zat, ik dacht als het morgen nog zo is ga ik er absoluut heen, vier dagen steeds hetzelfde verhoging en in de avond koorts kan niet. Die avond weer precies hetzelfde hogere koorts en slecht slapen huilerig weer, waardoor wij ook slaap te kort kwamen en nog al kribbig werden en de volgende ochtend weer 38.5. Ik tegen de zin van mijn ex naar een paar huizen verder op naar de arts, heb heel beleefd gevraagd of ik hun even mocht storen, daar ik al vier dagen met een naar mijn idee wel ernstig probleem zat.  Hij was aardig en zei oke dan maar. Ik vertelde wat er aan de hand was en hij bood aan even te komen kijken, hij heeft Andy onderzocht, temperatuur gemeten en ja hoor 38.5. Ja, zei hij, dat is niet in orde zo na vier dagen, weet je wat, ik heb een paar kuurtjes penicilline  bij me, daar geef ik er hem een van en dan kan er niets meer gebeuren. Zo gezegd zo gedaan, Andy  een flinke prik, gegild heeft hij alsof hij vermoord werd, hij werd er ziek en misselijk van, maar er veranderde niets, inmiddels proberen te redden wat er te redden viel van onze vakantie in heerlijk Italië. Ik ging zelfs naar de kapper en ik was al buiten aan het wachten toen mij iets vreemds overkwam. Terwijl ik daar zo zat werd ik ineens overspoeld met een gevoel van ik woon hier ik moet zo naar huis dat is hier vlakbij, net toen ik wilde opstaan om naar dat huis te gaan lopen , stond Arlette ineens voor mijn neus , mam we komen je halen je was al klaar , ik dacht ineens, wie is dat ken ik die en ineens was ik er weer. O lieve schat wat gezellig, dat je meekwam, wil jij je haar ook even laten doen, maar nee dat wilde ze niet, nog wat verbaasd ging ik mee  en dacht zou ik op twee plekken te gelijk wonen, nee dat kan niet, enfin ik schoof het van mij af. Later zei mijn vader dat is nu een deja vu, herkenning van een plek waar je al eens eerder geweest bent in een vorig leven. Nog wat versuft en verbaast in het huisje gingen we weer eens uit eten, het eten was te lekker zodat we weer heerlijk buiten konden zitten genieten van het uitzicht en alles, ik genoot en voelde mij er volkomen thuis en ook wat rustiger, want ik dacht, Andy kan geen bacterie meer hebben. Hoe de andere kinderen dit beleefd hebben weet ik niet precies, op die leeftijd klagen ze vaak of helemaal niet en hoor je later pas alles. Weer ging onze lieverd niet slapen, de kuur was af en weer had hij koorts, ik was heel erg bezorgd, dit duurde nu al een week en langer en weer steeg de koorts, nu was mijn ex nog al een ongeduldig iemand en midden in de nacht om 1 uur zei hij wij gaan naar huis, om 2 uur precies was alles gepakt en zaten ze allemaal slaperig en doodmoe in de auto, wat een enorm voordeel was, want de  hele reis door tunnels over bruggen door allerlei landen heen gaven ze geen kik, alleen wat dorst en honger waar we op berekend waren, want ik was gewaarschuwd, we rijden door naar huis, je wilt het niet geloven, maar om 10 uur in de avond arriveerden wij kapot en stijf als een plank in Voorschoten, iedereen liep op zijn laatste benen mijn ex toen ook, wie schetst mijn verbazing, Andy liep de trap en op en riep: mijn bed, mijn bed , hij ging er in en sliep direct, de volgende ochtend kwam de huisarts, die had ik direct gebeld, hij was onze buurman, het manneke had absoluut geen graad koorts meer. Hij mankeert absoluut niets zei de huisarts, vrolijk stapte Andy rond zonder een greintje koorts meer, ons allemaal  stomverbaasd achterlatend en ging hij vrolijk spelen. De dokter keek mij aan en zei: hij had heimwee, daar kun je zelfs koorts van krijgen en ziek van worden en daar helpt  ook penicilline niet tegen. Wij arme stakkers hadden drie dagen nodig om van dit avontuur bij te komen in ons eigen huis met eigen bed, ook niet gek !!
 Dinkie.   

Onze reis naar Italie.

Wonende in het prachtige mooie en fijne Voorschoten, besloten wij om dat jaar eens heerlijk met vakantie naar Italië te gaan , heerlijk huisje aan de Adriatische kust was zo gehuurd , hele familie blij, Italië werd het . Wij vertrokken bepakt en helemaal vol met alles wat wij dachten nodig te hebben en werden uitgezwaaid door de buren, zo ging dat vroeger nog. De reis was een een tocht om nooit meer te vergeten.. Andy startte meteen met diarree in de auto, waardoor wij allemaal in de stank zaten en overal werd hij iedere keer weer verschoond met een flinke pot Nivea en papierenzakdoekjes gewassen , hopende dat hij nu wel eens leeg zou zijn , dat viel tegen. Na nog wat drama's waar niemand op gerekend had kwamen wij eindelijk op de plaats van bestemming, een schattig mooi huisje , flink met de Dettol door alles heen, tropen afwijking, de bedjes opgemaakt, aangemeld en het feest kon beginnen, alles was gezellig en leuk , alleen mijn kleine Andy van toen 3 en een half  jaar kreeg zomaar ineens verhoging, niet aan denken, kwam vast door de diarree en de hitte, die nog al heel erg was zo ineens komende uit koud en nat Holland , alles liep vrij vlot voor ons doen , strand was heet kon niet op gelopen worden, jammer, maar goed dan het stadje maar in, zonnehoeden en zonnebrillen gekocht, heerlijk lunchen en alles liep nog steeds gezellig. Leuke foto's gemaakt met alle nieuwe hoeden brillen op voor het huisje, voor de oma's en opa's thuis. In het huisje heerlijk gegeten, zelf gekookt alles en heerlijk op het terrasje zittend met een kop koffie ging Andy, die bij ons op de kamer sliep ook mee naar zijn bedje , in de nacht huilende Andy gloeiend heet , koorts , wat nu helemaal dodelijk ongerust, een pilletje gegeven hopende dat het de volgende dag beter zou zijn ging hij dan eindelijk slapen de volgende dag 38.5 niet hoog meer wel verhoging, wat nu er werd gezegd valt wel mee, dus ons maar niet te druk over maken, maar het drukte erg op zenuwen, verder normaal alles gedaan met zoveel mogelijk gezellige momenten, strand, zon , zee, heerlijk eten, wandelen ach van alles wat je al zo doet op een vakantie met kinderen.  In de avond koorts omhoog toen werd het voor mij toch wel iets vervelender en weer niet zo goed slapen Andy huilend in zin bedje, weer zenuwen en zorgen . Toen naar een dokter geïnformeerd, maar dat gaf nog al problemen , toen schoot mij te binnen dat er vlak bij ons in een van de huisjes een arts zat , ik dacht als het morgen nog zo is ga ik er absoluut heen, vier dagen steeds hetzelfde verhoging en in de avond koorts kan niet. Die avond weer precies hetzelfde hogere koorts en slecht slapen huilerig weer en de volgende ochtend weer 38.5. Ik tegen de zin van mijn ex naar een paar huizen verder op naar de arts, heb heel beleefd gevraagd of ik hun even mocht storen, daar ik al vier dagen met een naar mijn idee wel ernstig probleem zat.  Hij was aardig en zei oke dan maar . Ik vertelde wat er aan de hand was en hij bood aan even te komen kijken, hij heeft Andy onderzocht, temperatuur gemeten en ja hoor 38.5. Ja zei hij dat is niet in orde, weet je wat, ik heb een paar kuurtjes penicilline  bij me, daar geef ik er hem een van en dan kan er niets meer gebeuren. Zo gezegd zo gedaan, Andy aan de kuur , hij werd er ziek en misselijk van maar hij maakte de kuur af, inmiddels proberen te redden wat er te redden viel van onze vakantie in heerlijk Italië. Ik ging zelfs naar de kapper en ik was al buiten aan het wachten toen mij iets vreemds overkwam. Terwijl ik daar zo zat werd ik ineens overspoeld met een gevoel van ik moet zo naar huis, ik woon hier vlakbij, net toen ik wilde opstaan om naar ons huis te gaan , stond Arlette ineens voor mijn neus , mam we komen je halen je was al klaar , ik dacht ineens wie is dat ken ik die en ineens was ik er weer. O lieve schat wat gezellig dat je meekwam, wil jij je haar ook even laten doen, maar nee dat wilde ze niet, nog wat verbaasd ging ik mee  en dacht zou ik op twee plekken te gelijk wonen, nee dat kan niet, enfin ik schoof het van mij af. Later zei mijn vader dat is nu een deja vu, herkenning van een plek waar je al eens eerder geweest bent in een vorig leven. Nog wat versuft en verbaast in het huisje gingen we weer eens uit eten, het eten was te lekker zodat we weer heerlijk buiten konden zitten genieten van het uitzicht en alles ik genoot en voelde mij er volkomen thuis.Hoe de kinderen het beleefd hebben weet ik niet precies op die leeftijd klagen ze vaak of helemaal niet en hoor je later pas alles. Weer ging onze lieverd niet slapen, de kuur was af en weer had hij koorts ik was heel erg bezorgd, dit duurde nu al een week en langer en weer steeg de koorts nu was mijn ex nog al een ongeduldig iemand en midden in de nacht om 1 uur zei hij wij gaan naar huis , om 2 uur precies was alles gepakt en zaten ze allemaal slaperig en doodmoe in de auto, wat een enorm voordeel was, want de  hele reis door tunnels over bruggen door allerlei landen heen gaven ze geen kik, alleen wat dorst en honger waar we op berekend waren, want ik was gewaarschuwd we rijden door naar huis , je wilt het niet geloven , maar om 10 uur in de avond arriveerden wij kapot en stijf als een plank in Voorschoten, iedereen liep op zijn laatste benen mijn ex toen ook ,wie schetst mijn verbazing, Andy liep de trap en op en riep: mijn bed, mijn bed , hij ging er in en sliep direct , de volgende ochtend kwam de huisarts, die had ik direct gebeld, was onze buurman, het manneke had absoluut geen graad koorts meer . Hij mankeert absoluut niets zei de huisarts , vrolijk stapte Andy rond zonder een greintje koorts meer, ons allemaal  stomverbaasd achterlatend en ging hij vrolijk spelen. De dokter keek mij aan en zei: hij had heimwee, daar kun je zelfs koorts van krijgen en daar helpt  ook penicilline niet tegen .  Dinkie.   

Ik en mijn Syrier, Moussa

Als je oud en 83 jaar bent en je geniet van iedere dag in je leven ondanks de kwalen die je hebt, dan denk je nog al eens aan het verleden. Dan komen er zoveel herinneringen naar boven, heerlijk, allerlei soorten herinneringen, alleen geen slechte of nare. De slechte herinneringen laat ik graag ver achter mij. Een verhaal waar ik vaak aan terug denk, omdat het tegenwoordig nog al eens ter sprake komt, namelijk door alle vluchtelingen uit Syrië, wie had ooit gedacht dat dit zou kunnen gebeuren, ik toen zeker niet, toen was het land Syrië een soort andere wereld, een soort Oosters sprookjesgebied met mensen die heel anders waren en die ook heel anders leefden, ver weg en ergens ook eng en spannend, dit was ook 1970. Mijn eerste kennismaking met een Syriër was in de jaren 70 en heel bijzonder. Dit was tijdens ons prachtige project van de regering in Nigeria, via de Nederlandse ambassade. Een project waar mijn ex-man aan meewerkte, dat hield ook in dat er enorm veel officiële verplichtingen bij waren, heel erg saai en inspannend, maar voor wat hoort wat, want we hadden het luxe en erg duur in de wereld van de rijken en wel toe doe mensen. 
Op een dag kreeg ik te horen: Wij twee moeten naar een diner in het Habib Building. Een meters hoog prachtig duur gebouw, met een schitterend penthouse en boven dat penthouse nog een groot dakterras met zwembad en een grandioos uitzicht naar alle kanten over Lagos.
Dit gebouw was eigendom van een hele gigantische rijke welgestelde Arabische familie, die grote delen van Lagos in hun bezit hadden. Mijn eerste schreden in de oosterse wereld van de Arabische mensen met hun harems en voor ons toen hele vreemde en fascinerende levensgewoontes. Ik was bijzonder goed, degelijk en mooi gekleed. Wij kwamen daar binnen in een enorm grote ontvangst zaal met allemaal banken langs de muren, aan de overkant allemaal openslaande deuren met wapperende gordijnen, in prachtige kleuren en in het midden gigantische mooie gekleurde perzen. Ik keek mijn ogen uit, het was nogal imposant, het gaf mij een eng gevoel, al die marmeren vloeren met die prachtige tapijten, al dat klatergoud en binnenfonteinen, overweldigend, van buiten niet te zien. Wij moesten langs alles en iedereen lopen en handen schudden en konden toen gewoon ergens gaan zitten. We zaten allemaal doodstil, toen kwamen er bedienden binnen met thee. Na de thee werd er gestaan en al staande en pratende liep het hele sjieke gezelschap richting eetzaal, enfin een geweldig diner volgde, met de meest uiteenlopende soorten eten, heel mooi en heel luxe wel gericht gelukkig op de westerling en zijn smaak, er werd kennelijk wat verwacht van de westerling. Enfin na een paar zenuwslopende uren met een praatje hier en een praatje daar, toog het hele gezelschap weer richting de zaal waar wij vandaan kwamen en kon men zich verpozen, ook buiten alle openstaande deuren en wapperende gordijnen, heerlijk, naar het frisse dak, nu badend in het licht, het is om zes uur ineens donker in de tropen. Een van de heren vertelde mij dat je via een trap, die ik ook zag, naar een hoger gelegen terras kon. Natuurlijk wilde ik dat zien, dus vlug de trap op, mijn ex pratend en drinkend, vooral dat laatste, achterlatend, boven aan de trap gekomen waande ik mij helemaal in een andere wereld, een heel mooi groot verlicht zwembad en allemaal witte dichte parasols en prachtige omheining alsof je ergens vandaan iets zou kunnen zien, verder een hele open plek met een mooie witte reling als van een schip, waar je over heel de stad Lagos kon uitkijken, schitterend, een zee van licht, daar in de duisternis zag ik bij de witte omheining een stille donkere figuur staan, doodstil uitkijkend over Lagos, ik liep naar de reling om ook even uit te kijken over deze hele grote en ook vaak vuile stad, die er in de avond nog wel fascinerend uit kon zien. Doodstil stonden we beiden over deze grote in licht badende stad uit te kijken toen hij in eens met een hele aardige stem en in vloeiend Engels vroeg  waar ik vandaan kwam, ik zei uit Holland. Hij moest even denken en ik legde het zo goed en zo kwaad als ik kon uit. Oke, zei hij, ik weet het weer, onder Zweden, juist ja. Toen zei hij ineens: daar staan wij nu, twee wildvreemde mensen uit twee totaal verschillende werelden, samen in Lagos op het dak van een van de rijkste Arabieren in Nigeria. Dit alles kwam er zo filosofisch uit dat ik er om moest lachen, het ijs was gebroken. Alsof ik hem al eeuwen kende ontstond er toen een heel bijzonder, diepgaand en interessant gesprek. Ik was helemaal verbaasd, eigenlijk stom verbaasd. Deze twee totaal vreemde zielen hier op dit prachtige dak, schitterend gekleed, met een zwembad naast ons, die zo'n gesprek voerden, geweldig. Op een gegeven moment werd de conversatie zo persoonlijk en gezellig dat ik eerder het gevoel had met mijn broer daar te staan dan met een wild vreemde man uit Syrië. Wij beiden genoten van ons gesprek, dat steeds verder reikte, waarna hij mij beloofde, dat als hij ooit weer terug was in Syrië en in de bergen stond, hij daar in de avond naar de lucht zou kijken en mij van daar uit groeten en ik zou vanuit mijn tuin in Nederland dan het zelfde doen. Een ervaring die ik nog nooit eerder had meegemaakt.  Zijn ogen waren een hele lichte kleur groen grijs en zijn stem was erg vriendelijk en ergens ook vrolijk, wat mij goed deed, na zo'n geweldig gesprek was het ook moeilijk om afscheid te nemen het was zo gewoon gezellig, dat is iets dat kom je niet veel tegen, maar goed het was niet anders  In de dagen die volgden hebben wij elkaar op verschillende avonden gezien, omdat er maar twee nachtclubs waren de Bachus en de Bagatelle, dus je kwam elkaar hoe dan ook altijd tegen en wij kenden elkaar nu ook. Wij zijn ook een paar keer samen ergens gaan lunchen en daar werden zulke geweldige filosofische en superleuke gesprekken gevoerd, dat ik meerdere keren de tijd vergat en mijn dochter mij kwam halen. Dit is iets wat nog nooit gebeurd was, een gezelliger en vrolijker mens had ik nog nooit ontmoet. Op een gegeven moment kwam het grote warenhuis midden in de stad ter sprake, waar ik graag naar toe wilde, maar alleen niet durfde. Hij bood direct aan mij naar het warenhuis te begeleiden. Ik twijfelde erg, want het lag midden in de drukke stad, in een gedeelte, dat niet zo best bekend stond en zeker voor blanken erg gevaarlijk was. Zou ik of zou ik niet, ik twijfelde, maar ergens dacht ik waarom niet, ik moest hem vertrouwen als ik hem zo sympathiek vond, dus zei ik ja, ik kom met je mee. Wij spraken af in het warenhuis, de chauffeur bracht mij, maar naarmate ik verder de rumoerige lawaaierige stad in kwam, kwamen ook de twijfels weer bovendrijven. Met spijt ging ik het warenhuis binnen, waar Moussa op mij wachtte, samen zijn wij gezellig door het hele warenhuis gaan lopen en kijken en heb ik het een en ander gekocht. In het restaurant kwamen er ineens een paar Arabische mannen naar Moussa en die begonnen in het Arabisch een nogal druk gesprek, ik werd een beetje bang. Ik bleef heel stil zitten en eindelijk gingen de heren nogal drukdoende weg. Moussa keek mij lachend aan en zei: dat waren blanke slavinnen handelaren en ik heb gezegd dat je mijn vrouw bent, waarop ze mij feliciteerden met zo'n mooie vrouw. Ik was perplex, hij schaterde het uit van het lachen. Dat gezicht van jou dat zal ik nooit vergeten ja je was echt bang.
Ik zei ja, ben je gek geworden, ik ben als de dood, nu hij had een dolle middag en uiteindelijk ik ook. Na een dag of vijf kreeg ik een briefje van hem of ik bij hem langs wilde komen in zijn huis, ik werd opgehaald  door zijn chauffeur. Weer vond ik het doodeng, weer twijfelde ik wel of niet gaan, enfin ik ging. Bij zijn huis aangekomen, dat niet erg bijzonder was, maar ook niet erg lelijk of vervallen en ook de omgeving was best oke, namen mijn twijfels weer verder toe, zou ik gaan of terug gaan.
Op dat moment vloog de deur open en een hele vrolijke gezellige Moussa trok mij naar binnen en er stond een heerlijke lunchtafel klaar. Vrolijk zo als altijd, was hij de perfecte vrolijke gezellige gastheer en hij stelde mij aan zijn personeel voor, in dat land heel bijzonder. Voor ik het zelf in de gaten had kwam er zo'n andere sfeer op mij af dat voor ik het wist, hij en ik achter elkaar gillend door het huis renden. Voor de eerste keer in mijn leven was ik even moeder, huisvrouw, nette dame helemaal af, ik was weer een kind, dat met een ander kind dolle pret had. Iets wat ik niet meer kende sinds jaren, het nam volkomen bezit van mij en het was er nog allemaal, het vrolijke gekke kind Dinkie, gillend en rennend met water en van alles achter elkaar over de bedden, de banken, door het huis om daarna volkomen kapot ergens neer te zijgen, geweldig, gewoon super, in jaren ben ik niet meer zo los geweest en zo vrolijk. Doodmoe zei hij: ik moet over een week weg, voorgoed naar Syrië terug, moet het leger in, dus mijn lieve vrolijke Dinkie, dit is ons laatste samen zijn en met heel veel ernst en ontzettend lief zei hij, jij en ik zijn nooit vreemden voor elkaar. Wij kennen elkaar, onze zielen zijn al eeuwen samen geweest, nu maar heel kort, helaas. Zo heb ik hem achtergelaten, maar die dolle middag waarin ik sinds jaren weer een gekke dolle griet mocht zijn, meer niet en waarin ik even alles kon vergeten en kon genieten van alleen het moment, heb ik nooit meer gehad, jawel eigenlijk wel, een paar keer nog met dollen met mijn kleinkinderen, ook rennen en lachen en gillen in de tuin met de waterslang elkaar natspuiten, toen dacht ik er in eens weer aan. Ik ben het nooit vergeten en hem ook nooit en menigmaal als ik in de lucht kijk op een hele mooie avond denk ik nu, Moussa zou je nog leven of ben je ook gesneuveld in deze vreselijke strijd !! Dinkie.
      

Ati mijn lieve vriendin.!!

Ati mijn lieve vriendin, meestal per telefoon voor jaren !!!

 

Verloofd zijnde met Walter van den Broek kwam ik in de van den Broeken en Weber clan terecht en werd er van mij verondersteld aan alles mee te doen. Zo gingen wij dus naar de verloving van Atie van der Heijden met John Weber, enfin., in Wassenaar drukte van belang en daar stond naast haar moeder een schattige jonge lieve vrouw, met een hele lieve lichtblauwe jurk , een plaatje . Na een paar uren met drankjes en hapjes , gingen wij weg . Ati en ik gaven elkaar een handje en ik feliciteerde haar en bedankte haar . Ik moest trouwen en op mijn grote bruiloft in het mooie stadhuis te Wassenaar om de hoek bij ons woonhuis , trouwden Walter en ik en was ik mevrouw van den Broek voor 20 jaar , was toen zelf ook 20 jaar, jullie vader staat op de trouwfoto's en ook tante Dien en haar man.. Eindelijk na wat omzwervingen hadden wij een mooi huis in de Papenlaan in Voorschoten, een jaren dertig huis erg mooi . Er stopte op een dag toen wij er pas woonden een auto voor de deur en werd er gebeld en toen stond John voor mijn neus, "Hallo ken je mij nog , natuurlijk zei ik, kom binnen , ja maar Ati zit in de auto, oke ga haar halen en zo gebeurde dat er toen een zwangere Atie bij mij binnen stapte verlegen niet willend , maar aangezien ik het tegenovergestelde van haar ben, was het ijs snel gebroken en zat ze heel gezellig bij ons met Bart in haar buik, thee te drinken en vonden wij beiden direct de klik , van die tijd af is onze vriendschap gebleven en kwam Ati op de fiets wel eens langs en ging ik vaak op de fiets naar de Hamellaan om er ook weer thee te drinken, vooral vaak als oma er
 was. Dat was helemaal een dot , wat een lieve oma was dat . Toen kwam Bart en ben ik nog bij jullie moeder in het ziekenhuis in Leiden geweest en lag ze aan het infuus om de weeën op te wekken, want het wilde niet vlotten, Bart had geen zin nog , na wat met haar gepraat te hebben moest ik weg en even later belde John het is weer een zoon, dus daar was je toen Bart . Jullie moeder vroeg of ik hem wilde komen baden in de vroege ochtend, wat ik ook deed met de auto naar haar toe en Bart wassen  in het badje , dat is zo heel wat keren gebeurd tot zij zich weer wat sterker en beter voelde , sorry Bart maar ik heb je wel geknuffeld erg veel, want zo ben ik nu eenmaal , je moeder moest er om lachen . Daarna zijn er geweldige jaren gevolgd, waarin wij over en weer bij elkaar op bezoek kwamen ook de mannen er bij en Hans, Aties broer ,met wilde plannen voor de toekomst . Toen ineens overleed de broer van Johns vader en werd John mede verantwoordelijk met zijn vader voor hun zaak, met alle dure heren en cliënten en gingen de wilde plannen in de kast en kwamen er hele andere tijden aan, ook bij ons, maar tussen dit alles bleven wij zamen altijd bellen zo'n drie keer per week en bij elkaar langs komen en bespraken wederzijds al onze problemen met elkaar altijd , dat was super en gezellig, nooit een onvertogen woord geen van beiden .Kersten gingen verjaardagen gingen en langzaam kwamen er problemen met de buurjongen, die het leven een hel maakte voor jullie ouders ,toen kwam je vader met een huis in de Essenlaan jullie huis nu, enfin ik met je moeder mee er naar toe en ik liep te O wat heerlijk  en o wat mooi en ik vond het schitterend en jullie moeder liep te huilen, want ze vond het maar niets , enfin dagen hebben wij er over gepraat en langzaam ging ze er aan wennen en toen kwam de verhuizing en alles , en Dinkie verdween naar het buitenland. Toen ik terug kwam lag mijn huwelijk al in duigen en was ik in een wervelende vrije tijd terecht gekomen, wat jullie moeder eng maar ook schitterend vond, ik was voor haar een spannende film. Ze heeft nog een poging gewaagd mij te koppelen aan iemand die een aphotheek had, enfin dat was niets, maar erg gezellig gegeten bij jullie . Daarna toen ik einedelijk mijn ware tegen gekomen was na een wild jaar, toen was dat helemaal over en begon er weer een hele nieuwe periode van opbouwen na deze intense  afbraak en over nieuw beginnen in die tijd woonden wij al in Dreischor hier hebben wij 9 jaren verbouwd , intussen bijna ieder dag bellen met jullie moeder, die het heel moeilijk had met jullie oma en dat allemaal met mij deelde en al mijn zorgen over geld en ons huis ik weer met haar deelde en zo vingen wij elkaar weer helemaal op . Willem is zelfs nog in het huis van jullie oma gaan zoeken naar afluister apparatuur en alle andere dingen heeft hij nagekeken, alles is door hem goed onderzocht en ook hij kwam tot de conclusie dat er niets was . Maar dat stelde zowel Ati als mij die inmiddels ook erg gehecht was geraakt aan jullie oma toch wel gerust. Toen het verdriet van het overlijden van jullie lieve oma, wat jullie moeder erg van streek heeft gemaakt, heel erg vond ze dat en toen zijn er uren gesprekken geweest over leven en dood gaan en God enz ., ook het verdriet van het overlijden van mijn beide ouders alles is door ons heen gegaan en hebben wij met elkaar door gewerkt en getroost  en verteld en zo gingen de jaren langzaam aan steeds verder lieve zonen , met jullie moeder, en de verhalen over jullie en jullie huwelijken scholen enz en de studie van Robert heeft hij aan mij te danken, want jullie moeder belde en was wanhopig, want het ging niet goed met zijn rechten studie, enfin., ik moest gaan kijken in de astrologie en alles uitzoeken, het heeft mij een ontzettende uitzoek dag gekost gelukkig had ik al een pc met dat programma er op, maar dan de interpretatie nog en aangezien het toen mijn hobby was had ik ook alle boeken er over dus zoeken negende huis staat in dat teken enz enz., enfin toen kwam er uit, of tandarts of homeopathische arts en zij heeft het Robert verteld en die koos toen voor tandarts .Wij hebben heel veel gelachen, ik gehuild, zij bijna en veel meegemaakt samen alle dokters bezoeken van haar en alle andere dingen,  zoals de dood van Raps en onze honden en katten alles werd samen gedeeld en ook als laatste de dood van Grootvorst Siamees ,die ze van mij heeft meegekregen. Zij kon ontzettend leuk vertellen zoals over grootvorst en Raps ik heb mij tranen gehuild van het lachen, alles werd besproken en gedeeld ze was vaak eenzaam en ik hier ook. Wij hebben een geweldige tijd gehad, zij kende alle mensen die ik kende van naam en toenaam en ik al haar kenissen van naam en toenaam en hoe jullie huizen er uitzagen alles en alles , ook langzaam aan steed meer de lichamelijke klachten en zo is er een heel leven voor bij gegaan, waarin wij beiden elkaar steun en toevertrouwen zijn geweest voor een heel lang leven en waar ik met enorm veel geluk en blijdschap aan terug denk, een wonderbaarlijke mooie vriendschap zonder ooit een onvertogen woord van geen van beiden, heerlijke tijd, die ik zo over zou doen met jullie geweldige lieve moeder , wij konden echt samen door een deur , geweldig en het doet mij hele erge pijn dat haar einde zo triest en zo erg is geweest en ik niets kon doen voor haar, maar dat zal de geweldige  gedachte aan haar nooit meer kunnen verhinderen en nu zij door deze aardse ellende heen is en zij eindelijk rust heeft en bij de mensen is die haar lief zijn heb ik er ook vrede mee alhoewel ik haar ontzettend mis , iedere keer denk ik bv even Ati bellen , dat doet zeer lieve zonen, jullie hadden een geweldige lieve moeder , een hele fijne zachte en onzekere lieve vrouw , Dinkie.

Kerstkind leuk of niet!!

Als je op kerst bent geboren zeggen veel mensen van enig, een kerstkind, zo enig was het echt niet altijd, je was meer met de kerst bezig dan met je verjaardag, de kersten waren met alle opa's en oma's heel super gezellig en mijn verjaardag vergat ik bijna altijd. Geboren in Indie op kerstmiddag om 12 uur in een katholiek ziekenhuis met allemaal nonnen was er om vragen, dus werd ik gauw in de kribbe aldaar gelegd. In een tropisch land zonder nog penicilline, het was voor de oorlog, was niet het idee wat mijn moeder had, direct eruit moest ik weg van al die mensen met al hun ziektes, ergens wel verstandig ook. Mijn jaren als kind in Indie waren de mooiste jaren van mijn leven, die prachtige natuur met de bomen, de bergen, de beekjes, de prachtige bloemen, vlinders en vuurvliegjes, de kleine warongs lang de kant van de weg, alle tochten naar de bergen, heerlijke huizen met zwembaden en paardrijden met je ouders door die prachtige natuur in de bergen met al die geuren, het is diep in mijn ziel door gedrongen, heel diep. Toen kwam de oorlog,weg alles, in Jappenkampen, armoede, honger, ellende, dood en verdriet, vader weg. Het bijzondere was, dat wij alles overleefd hebben en toen in het vaderland van mijn ouders, Holland, terecht kwamen, wij tropenkinderen, dat gaf de grootste klap na alles, de koude en dit vreemde land met alles, vreselijk vond ik het eerst. Toen gelukkig Wassenaar en de eerste kerst in Holland, dat was een geweldige ervaring, wij allemaal samen, die het overleefd hadden. Uit een soort dankbaarheid, dat wij allemaal nog leefden besloot ik als meisje van 13 jaar naar de katholieke kerk te gaan in het dorp Wassenaar, keurig aangekleed om de Almachtige te bedanken voor dit heugelijke feit, wat is er mooier dan op de kerstnacht. Ik stapte alleen deze grote kerk binnen, stampend vol was het er, ik moest blijven staan bij de deur. Prachtige dienst met koor en alles ik genoot en langzaam kwam de pastoor met de koorknapen hevig zwaaiend met het wierookvat dichterbij en dichterbij en langs mij, wazig, misselijk, zwart, toen ik ineens bijkwam lag ik op een kerkbank, verbaasde mensen om mij heen, ja meisje, jij bent flauwgevallen in het kerkpad, was wat hard en koud, dus hebben wij jou op de bank gelegd. Helemaal nog duf gauw snel naar huis, zeker niet gegeten was het commentaar van mijn moeder. Het jaar erop weer dit goede plan, maar nu gegeten, weer in de kerk, helaas weer staande bij de achterdeur en weer kwam de pastoor met de wierook aanzetten en ik ging alvast ver naar opzij, daar was hij vlakbij, wazig, misselijk en weg was ze weer, werd weer wakker liggend op een kerkbank, nu met dokter er bij, gaat het, ik knikte en zat daar rustig bij te komen toen een leukerd zei, ook een manier om een plaatsje te krijgen. Weer snel naar huis. Enkele jaren later kreeg ik mijn allereerste vriendje, een beeldschone knaap, Ferdinand, heel erg lief allemaal, zeer onschuldig en romantisch, werd meegenomen naar hun prachtige huis in Scheveningen, heel mooi en luxe en voor ik het wist werd alles erg serieus, de familie zag het wel zitten. 
Mij werd gezegd, dat ik als ik bij de familie wilde horen, ik katholiek moest worden, ach zo verliefd was ik dan nog wel, ik naar mijnheer Pastoor, van Spanjaard was zijn naam van de katholieke kerk de Goede Herder in Wassenaar, een geweldige man met een enorme grote dure parochie, hij was alleraardigst en hoorde mij aan, stelde wat vragen over mijn geloof en nog veel meer en nodigde mij uit voor een grote mis in zijn kerk met Pasen. Vooraan zat ik dit keer als gast van de pastoor in weer een hele volle kerk, weer was het prachtig en weer kwam de zwaaiende wierook nu aan de voorkant  langs, enfin, weer lag ik, maar nu omdat ik vooraan zat bleven ze er mee zwaaien en kwam ik bij en vertrok en kwam ik bij en vertrok, grote paniek, een hele lieve vrouw kwam naar mij toe nam mij mee naar buiten en daar pas kwam ik weer terug op aarde, mijn kind zei ze, dat gaat niet met jou, je viel steeds flauw, dus blijf hier even buiten lekker zitten en kom bij, dan brengen wij jou straks naar huis, ik ben mevrouw Slinkert, zei ze. Een van de meest mooi families, die ik ooit heb gezien, een pracht gezin. beeldschone mensen. Leo hun zoon is nog jaren lang een echte vriend voor mij geweest, helaas is hij op jonge leeftijd verongelukt. Pastoor van Spanjaard zei: mijn kind, jouw geloof is prima houd het zo, jij hebt geen kerk nodig en dat vriendje van jou dat houdt geen stand lieve kind en dat is niets voor jou, zo'n strenge katholieke familie, dan zit je meer in dan uit de kerk en dat kun jij zeker niet, geniet van je leven, komt allemaal goed. Zo nam ik afscheid van deze lieve man. Hij had gelijk en na 4 maanden was het uit en helaas nooit meer naar een mis geweest. Nu vieren wij kerst met het hele gezin in ons Zeeuwse huisje al weer 33 jaar met zijn allen en genieten zowel van de kerst als van mijn verjaardag. Dinkie.

 

 

 

Kerstkind wat er dan kan gebeuren >

Als je op kerst bent geboren zeggen veel mensen van enig, een kerstkind, zo enig was het echt niet altijd, je was meer met de kerst bezig dan met je verjaardag, de kersten waren met alle opa's en oma's heel super gezellig en mijn verjaardag vergat ik bijna altijd. Geboren in Indie op kerstmiddag om 12 uur in een katholiek ziekenhuis met allemaal nonnen was er om vragen, dus werd ik gauw in de kribbe aldaar gelegd. In een tropisch land zonder nog penicilline, het was voor de oorlog, was niet het idee wat mijn moeder had, direct eruit moest ik weg van al die mensen met al hun ziektes, ergens wel verstandig ook. Mijn jaren als kind in Indie waren de mooiste jaren van mijn leven, die prachtige natuur met de bomen, de bergen, de beekjes, de prachtige bloemen, vlinders en vuurvliegjes, de kleine warongs lang de kant van de weg, alle tochten naar de bergen, heerlijke huizen met zwembaden en paardrijden met je ouders door die prachtige natuur in de bergen met al die geuren, het is diep in mijn ziel door gedrongen, heel diep. Toen kwam de oorlog,weg alles, in Jappenkampen, armoede, honger, ellende, dood en verdriet, vader weg. Het bijzondere was, dat wij alles overleefd hebben en toen in het vaderland van mijn ouders, Holland, terecht kwamen, wij tropenkinderen, dat gaf de grootste klap na alles, de koude en dit vreemde land met alles, vreselijk vond ik het eerst. Toen gelukkig Wassenaar en de eerste kerst in Holland, dat was een geweldige ervaring, wij allemaal samen, die het overleefd hadden. Uit een soort dankbaarheid, dat wij allemaal nog leefden besloot ik als meisje van 13 jaar naar de katholieke kerk te gaan in het dorp Wassenaar, keurig aangekleed om de Almachtige te bedanken voor dit heugelijke feit, wat is er mooier dan op de kerstnacht. Ik stapte alleen deze grote kerk binnen, stampend vol was het er, ik moest blijven staan bij de deur. Prachtige dienst met koor en alles ik genoot en langzaam kwam de pastoor met de koorknapen hevig zwaaiend met het wierookvat dichterbij en dichterbij en langs mij, wazig, misselijk, zwart, toen ik ineens bijkwam lag ik op een kerkbank, verbaasde mensen om mij heen, ja meisje, jij bent flauwgevallen in het kerkpad, was wat hard en koud, dus hebben wij jou op de bank gelegd. Helemaal nog duf gauw snel naar huis, zeker niet gegeten was het commentaar van mijn moeder. Het jaar erop weer dit goede plan, maar nu gegeten, weer in de kerk, helaas weer staande bij de achterdeur en weer kwam de pastoor met de wierook aanzetten en ik ging alvast ver naar opzij, daar was hij vlakbij, wazig, misselijk en weg was ze weer, werd weer wakker liggend op een kerkbank, nu met dokter er bij, gaat het, ik knikte en zat daar rustig bij te komen toen een leukerd zei, ook een manier om een plaatsje te krijgen. Weer snel naar huis. Enkele jaren later kreeg ik mijn allereerste vriendje, een beeldschone knaap, Ferdinand, heel erg lief allemaal, zeer onschuldig en romantisch, werd meegenomen naar hun prachtige huis in Scheveningen, heel mooi en luxe en voor ik het wist werd alles erg serieus, de familie zag het wel zitten. 
Mij werd gezegd, dat ik als ik bij de familie wilde horen, ik katholiek moest worden, ach zo verliefd was ik dan nog wel, ik naar mijnheer Pastoor, van Spanjaard was zijn naam van de katholieke kerk de Goede Herder in Wassenaar, een geweldige man met een enorme grote dure parochie, hij was alleraardigst en hoorde mij aan, stelde wat vragen over mijn geloof en nog veel meer en nodigde mij uit voor een grote mis in zijn kerk met Pasen. Vooraan zat ik dit keer als gast van de pastoor in weer een hele volle kerk, weer was het prachtig en weer kwam de zwaaiende wierook nu aan de voorkant  langs, enfin, weer lag ik, maar nu omdat ik vooraan zat bleven ze er mee zwaaien en kwam ik bij en vertrok en kwam ik bij en vertrok, grote paniek, een hele lieve vrouw kwam naar mij toe nam mij mee naar buiten en daar pas kwam ik weer terug op aarde, mijn kind zei ze, dat gaat niet met jou, je viel steeds flauw, dus blijf hier even buiten lekker zitten en kom bij, dan brengen wij jou straks naar huis, ik ben mevrouw Slinkert, zei ze. Een van de meest mooi families, die ik ooit heb gezien, een pracht gezin. beeldschone mensen. Leo hun zoon is nog jaren lang een echte vriend voor mij geweest, helaas is hij op jonge leeftijd verongelukt. Pastoor van Spanjaard zei: mijn kind, jouw geloof is prima houd het zo, jij hebt geen kerk nodig en dat vriendje van jou dat houdt geen stand lieve kind en dat is niets voor jou, zo'n strenge katholieke familie, dan zit je meer in dan uit de kerk en dat kun jij zeker niet, geniet van je leven, komt allemaal goed. Zo nam ik afscheid van deze lieve man. Hij had gelijk en na 4 maanden was het uit en helaas nooit meer naar een mis geweest. Nu vieren wij kerst met het hele gezin in ons Zeeuwse huisje al weer 33 jaar met zijn allen en genieten zowel van de kerst als van mijn verjaardag. Dinkie.

 

 

 

Ati mijn lieve vriendin, meestal per telefoon voor jaren !!!

Verloofd zijnde met Walter van den Broek kwam ik in de van den Broeken en Weber clan terecht en werd er van mij verondersteld aan alles mee te doen. Zo gingen wij dus naar de verloving van Atie van der Heijden met John Weber, enfin., in Wassenaar drukte van belang en daar stond naast haar moeder een schattige jonge lieve vrouw, met een hele lieve lichtblauwe jurk , een plaatje . Na een paar uren met drankjes en hapjes , gingen wij weg . Ati en ik gaven elkaar een handje en ik feliciteerde haar en bedankte haar . Ik moest trouwen en op mijn grote bruiloft in het mooie stadhuis te Wassenaar om de hoek bij ons woonhuis , trouwden Walter en ik en was ik mevrouw van den Broek voor 20 jaar , was toen zelf ook 20 jaar, jullie vader staat op de trouwfoto's en ook tante Dien en haar man.. Eindelijk na wat omzwervingen hadden wij een mooi huis in de Papenlaan in Voorschoten, een jaren dertig huis erg mooi . Er stopte op een dag toen wij er pas woonde een auto voor de deur en werd gebeld en toen stond John voor mijn neus, "Hallo ken je mij nog , natuurlijk zei ik, kom binnen , ja maar Ati zit in de auto oke ga haar halen en zo gebeurde dat er toen een zwangere Atie bij mij binnen stapte verlegen niet willend , maar aangezien ik het tegenovergestelde van haar ben was het ijs snel gebroken en zat ze heel gezellig bij ons met Bart in haar buik, thee te drinken en vonden wij beiden direct de klik , van die tijd af is onze vriendschap gebleven en kwam Ati op de fiets wel eens langs en ging ik vaak op de fiets naar de Hamellaan om er ook weer thee te drinken, vooral vaak als oma er
 was , dat was helemaal een dot , wat een lieve oma was dat . Toen kwam Bart n ben ik nog bij jullie moeder in het ziekenhuis in Leiden geweest en lag ze aan het infuus om de weeën op te wekken want het wilde niet vlotten , na wat met haar gepraat te hebben moest ik weg en even later belde John het is weer een zoon dus daar was je toen Bart . Jullie moeder vroeg of ik hem wilde komen baden in de vroege ochtend wat ik ook deed met de auto naar haar toe en Bart wassen  in het badje , dat is zo wat keren gebeurd tot zij zich weer wat sterker en beter voelde , sorry Bart mr ik heb je wel geknuffeld erg veel want zo ben ik nu een maal , je moeder moest er om lachen . Daar na zijn er geweldige jaren gevolgd waarin wij over en weer bij elkaar op bezoek kwamen ook de mannen er bij en Hans Aties broer met wilde plannen voor de toekomst . Toen ineens overleed de broer van Johns vader en werd John mede verantwoordelijk met zijn vader voor hun zaak met alle dure heren en cliënten, en gingen de wilde plannen in de kast en kwamen er hele andere tijden aan , ook bij ons maar tussen dit alles bleven wij zamen altijd bellen zo'n drie keer per week en bij elkaar langs komen en bespraken wederzijds al onze problemen met elkaar altijd , dat was super en gezellig nooit een onvertogen woord geen van beiden .Kersten gingen verjaardagen gingen en langzaam kwamen er problemen met de buurjongen die het leven een hel maakte voor jullie ouders toen kwam je vader met een huis in de essenlaan jullie huis nu, enfin ik met je moeder mee er naar toe en ik liep te O wat heer lijk en o wat mooi en ik vond het schitterend en jullie moeder liep te huilen want ze vond het maar niets , enfin dagen hebben wij er over gepraat en langzaam ging ze er aan wennen en toen kwam de verhuizing en alles , en Dinkie verdween naar het buitenland. Toen ik terug kwam lag mijn huwelijk al in duigen en was ik in een wervelende vrije tijd terecht gekomen wat jullie moeder eng maar ook schitterend vond ik was voor haar een spannende film. ze heeft nog een poging gewaagd mij te koppelen aan iemand die een aphotheek had enfin dat was niets maar erg gezellig gegeten bij jullie . Daarna toen ik einedelijk mijn ware tegen gekomen was na een wild jaar toen was dat helemaal over en begon er weer een hele nieuwe periode van opbouwen na deze intense  afbraak en over nieuw beginnen in die tijd woonden wij al in Dreischor hier hebben wij 9 jaren verbouwd , intussen bijna ieder dag bellen met jullie moeder die het heel moeilijk had met jullie oma en dat allemaal met mij deelde en al mijn zorgen over gelde huis en alles met haar deelde zo vingen wij elkaar weer helemaal op . Willem is zelfs nog in het huis van jullie oma gaan zoeken naar afluister apparatuur en alle andere dingen heeft hij nagekeken, alles is door hem goed onderzocht en ook hij kwam tot de conclusie dat er niets was . Maar dat stelde zowel Ati als mij die inmiddels ook erg gehecht was geraakt aan jullie oma toch wel gerust. Toen het verdriet van het overlijden van jullie lieve oma wat jullie moeder erg van streek heeft gemaakt heel erg vond ze dat en toen zijn er uren gesprekken geweest over leven en dood gaan en God enz ., ook het verdriet van het overlijden van mijn beide ouders alles is door ons heen gegaan en hebben wij met elkaar door gewerkt en getroost  en verteld en zo gingen de jaren langzaam aan steeds verder lieve zonen , met jullie moeder, en de verhalen over jullie en jullie huwelijken scholen enz en de studie van Robert heeft hij aan mij te danken, want jullie moeder belde en was wanhopig, want het ging niet goed met zijn rechten studie enfin ik moest gaan kijken in de astrologie en alles uitzoeken het heeft mij een ontzettende uitzoek dag gekost gelukkig had ik al een pc met dat programma er op maar dan de interpretatie nog en aangezien het toen mijn hobby was had ik ook alle boeken er over dus zoeken negende huis staat in dat teken enz enz., enfin toen kwam er uit, of tandarts of homeopathische arts en zij heeft het Robert verteld en die koos toen voor tandarts .Wij hebben heel veel gelachen ik gehuild zij bijna en veel meegemaakt samen alle dokters bezoeken van haar en alle andere dingen  zoals de dood van Raps en de dood van Grootvorst die ze van mij heeft meegekregen. Zij kon ontzettend leuk vertellen zoals over grootvorst en Raps ik heb mij tranen gehuild van het lachen alles werd besproken en gedeeld ze was vaak eenzaam en ik hier ook. Wij hebben een geweldige tijd gehad zij kende alle mensen die ik kende van naam en toenaam en ik al haar kenissen van naam en toenaam en hoe jullie huizen er uitzagen alles en alles , ook langzaam aan steed meer de lichamelijke klachten en zo is er een heel leven voor bij gegaan waarin wij beiden elkaar steun en toevertrouwen zijn geweest voor een heel lang leven en waar ik met enorm veel geluk en blijdschap aan terug denk een wonderbaarlijke mooie vriendschap zonder ooit een onvertogen woord van geen van beiden, heerlijke tijd die ik zo over zou don met jullie geweldige lieve moeder , wij konden echt samen door een deur , geweldig en het doet mij hele erge pijn dat haar einde zo triest en zo erg is geweest en ik niets kon doen voor haar maar dat zal de geweldige  gedachte aan haar nooit meer kunnen verhinderen en nu zij door deze aardse ellende heenis en zij eindelijk rust heeft en bij de mensen is die haar lief zijn heb ik er ook vrede mee alhoewel ik haar ontzettend mis , iedere keer denk ik bv even Ati bellen , dat doet zeer lieve zonen, jullie hadden een geweldige lieve moeder , een hele fijne zachte en onzekere lieve vrouw , Dinkie.